Ενηλικίωση…

Εικόνα

Ο Αχιλλέας μας

Το έτος 96 και εις τις 3 του Απρίλη,

όταν η άνοιξη ήτανε στην πιο γλυκιά της ώρα,

ήρθε στον κόσμο της ζωής ένα παιδί αγγελούδι

ένα παιδί υπέροχο, ένα παιδί λουλούδι.

Ήταν το εγγονάκι μας και των γονιών καμάρι.

Στην αγκαλιά μας  όλοι μας σφιχτά το ΄χουμε πάρει.

Και οι παππούδες έχουνε διπλή γι΄ αυτό χαρά,

γιατί τα εγγόνια αποτελούν δύο φορές παιδιά.

Σήμερα ο Αχιλλέας μας είναι παλικαράκι

και το φροντίζουμε όλοι μας με κέφι και μεράκι.

Εύχομαι να ΄ναι τυχερός στο δρόμο της ζωής του,

να δίνει χαρά σε όλους μας και πρώτα στους γονείς του.

Κ. Χ. Κάρκος

168447_1522513113366_3443839_n

21 Μάρτη: παγκόσμια μέρα ποίησης ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ

  21 Μάρτη: παγκόσμια μέρα ποίησης….

ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ   

Παρασυρμένος και γω από το ρεύμα

προσπαθώ ν΄ αντλήσω ζωή.. πνεύμα

κάτω απ΄ τον πυθμένα underground από μένα σε σένα

από μένα σε μένα φτύνω πένα σπάω φρένα.

 

Κοίτα εσένα… ο καθρέφτης σπάει

θρύψαλα, λείψανα, βία και αίμα

κομφορμιστής από τη γέννα

και το νερό το μένος που πίνεις κάθε μέρα.

 

Δεν ξέρω τι συμβαίνει

κάποιος κινεί το ρεύμα

ο όχλος να πληθαίνει

πήλινα τα πρόσωπα και σπάνε

απ΄ το δάκρυ να πονάνε από τη μάχη.

 

Επικρατεί μεσσιανισμός στη χώρα του εγώ;

Όχι αυτός. Εμείς; Όχι, αυτοί.

Όλοι τυφλοί περιμένουν Μεσσία, να κάνουν την αρχή…

Καστοριά, 21 Μάρτη 2014

Αχιλλέας Τσοκανάκης

Η Θέα … ( τέλη Ιούλη 2013 στον Άγιο Στέφανο Αλυκών Βόλου)

102_3118

Η Θέα

Πώς να ξεκινήσω, για να σε αφυπνίσω

από αυτό το όνειρο δε θέλω να ξυπνήσω

θέλω όλη μου τη ζωή να το ζήσω.

Απέναντι τα φώτα της πόλης και

στον ουρανό τα φώτα των αστεριών της δικιάς μου πόλης

σαν πυγολαμπίδες όλα τρεμοσβήνουν

και τον χρόνο πίσω τον αφήνουν

δεν τα νιάζει τι κάνεις

απλά το φως τους στον ορίζοντα χαρίζουν

και με ιδέες σε εμπλουτίζουν.

Χάρη σ΄αυτά τα μελάνια μου όλα τα χαρτιά μου ποτίζουν.

Μάθε πως πλέον μόνο αυτά δε σε δίνουν,

αλλά από τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου σε απομακρύνουν,

δεν κρίνουν, ούτε λογοκρίνουν, απλά φωτίζουν.

Κάθομαι στην ταράτσα

μακριά από όλη την πιάτσα

μακριά από τη βαβούρα της πόλης

δεν είμαι της δικής σας ράτσας, ούτε της φορμόλης.

Προτιμώ τη θέα της ταράτσας και τη σκοτεινή πλευρά της πόλης.

Το απέραντο μαύρο μες στης θάλασσας τα κάλλη

είναι αυτό που έχεις εσύ μέσα στο κεφάλι

όμως μες στο μαύρο έχει διάσπαρτα φώτα από καράβια.

Αυτό σημαίνει πως υπάρχουν ελπίδες

ακόμα κι αν  όλα ίδια σου φαίνονται τα βράδια.

Τα όνειρά σου κόβονται τόσο εύκολα σα να κόπηκαν από λεπίδες.

Πού είναι οι ελπίδες;

Πού είναι τα όνειρα που τα βράδια είδες;

Εγώ κάθομαι ακόμα εδώ βλέποντας τον ωκεανό

και τον αέρα που εσύ δεν είδες δίχως παρωπίδες

να μου τραγουδάει στο αυτί τραγούδια για το τι έχει ακούσει και δει.

Βλέπω τα δέντρα να κουνιούνται δεξιά κι αριστερά λες και είμαι  στη σκηνή

να με ακούνε και να κουνιούνται ρυθμικά εδώ στην ερημιά

που η φύση δεν έχει από τον άνθρωπο ούτε μία γρατζουνιά

εδώ στον ντουνιά ο ήχος μου μια ενωμένη μπουνιά.

                                         Αχιλλέας Τσοκανάκης

                                           Άγιος Στέφανος, Ιούλιος 2013