Θέατρο

Είναι η ζωή δηλητήριο
ζεις στο θέατρο δίχως να ‘χεις εισιτήριο
φυλακισμένος στη γυάλα δίχως επισκεπτήριο
ζωσμένος με εκρηκτικά
πλησιάζεις απειλητικά το κτίριο
κι είναι το κτίριο γεμάτο με ανθρώπους
ζεις ντελίριο
δεν έχεις τρόπους
έχεις θρησκεία πάνω το κεφάλι σου
να δείχνει λόγους
κλειστά τα μάτια
το κύμα καταστρέφει και τα πιο ωραία παλάτια
Πάλι χάλια
στα ατέλειωτα σκαλοπάτια
να σκέφτομαι τα δυο σου μάτια
Ειρήνη μείνε
θα τα κάνουν όλα κομμάτια
κι ας είναι εις το όνομά σου
κάθε μέρα λερώνουν τα παιδιά σου
Σήμερα είδες τη Γαλλία
χθες είδες ψυχή ξεβρασμένη στην παραλία
Γκρίζα  χρώματα σκεπάζουν τα αστέρια
(όσο θα κινούν τα ινία)
γκρίζα χρώματα (θα) αγκαλιάζουν λερωμένα χέρια
Στο επόμενο πεφταστέρι
δε θα ευχηθώ για μένα
μα για τη γη που πονάει
και γυρνάει δίχως φρένα
για τα παιδιά που αντί να τα βάφουνε
τρέχουν στα τρένα
τα σύρματα στάζουν αίμα
ψάχνεις τρομοκράτες μα σκοτώνεις εμένα κι εσένα
Τίποτα δεν είναι τυχαίο
δες τα δεδομένα
αυτοκρατορίες μονομαχούνε
όλες βουτηγμένες στη βλέννα
κι όλοι πολύ δύστυχοι
δυστυχισμένοι
βυθισμένοι σε σκέψεις και φοβισμένοι
Είμαστε όλοι ξένοι
μα εσωτερικά δεμένοι.

                                                      Αχιλλέας Τσοκανάκης
Ρέθυμνο, 16 Νοέμβρη 2015

Στοιχεία

12189864_10204960793970166_6189145246299110288_n

Είμαι χαμόγελο στη θλίψη σου
είμαι το φως μες στο σκοτάδι
το καρδιοχτύπι σου
είμαι ήχος που χτυπάει το σπίτι σου
είμαι τα πάντα κι αιωρούμαι στην ατμόσφαιρα
είμαι συναισθήματα
είμαι λύπη
είμαι ο θυμός
κι ό,τι απ΄ τη ζωή σου λείπει
σου γεμίζω τα κενά
είμαι τα χρώματα
βάφω το γκρίζο
κάθε άσχημη μορφή ζωής
εγώ ζωγραφίζω
αποτυπώνομαι πάνω σε τοίχους
σε στίχους
εκφράζομαι με ήχους.

Αχιλλέας Τσοκανάκης
Ρέθυμνο, 9 Νοέμβρη 2015

Σημερινοί στίχοι… (Όταν οι εξετάσεις εμπνέουν…)

Αλέξανδρος Ψυχούλης, «Μη μου εμφανίζεσαι ξαφνικά», 2013, Στυλό διαρκείας σε χαρτί, 32x25εκ, Γκαλερί Ζήνα Αθανασιάδου, ευγενική παραχώρηση του καλλιτέχνη

Αλέξανδρος Ψυχούλης, «Μη μου εμφανίζεσαι ξαφνικά», 2013, Στυλό διαρκείας σε χαρτί, 32×25εκ,

Ήταν ένα παιδί που είχε σκεφτεί κάτι 

κι αποφάσισε να βγάλει ένα χαρτί

κι ένα στυλό να πει κάτι

για το κάτι που τον ζόρισε 

κάτι που αγάπη του χάριζε

έτσι κάτι άνθιζε

ένα είδος που ποτέ δεν άφησε

ένα είδος που ποτέ δεν τον άφησε

στις κρύες στις ζεστές στις μέρες

στις νύχτες τις πονηρές

τις νύχτες που ποτέ δεν είχες

δεν ήθελες να έχεις

φοβόσουν μη φανεί ένας ψεύτης

και κάτι σκοτεινό να εμφανίζεται

όταν σε αντικρίζει ο καθρέφτης

το προσωπείο σου εσύ και το τομάρι σου τρέφεις

το νέφος πάνω από το κεφάλι σου τρέχεις

μα έχεις ύψος και κουράζεσαι και πέφτεις

στο ίσως στο όχι μες στο μίσος

σαν ψάρι στην απόχη παγιδευμένος

με τα ίδια σου τα χέρια δεμένος εσωστρεφής

μες στον εαυτό σου κλεισμένος

μα στην καρδιά σου κλεισμένος θησαυρός

άνοιξε μάτια και δες πώς τα ανοίγουν

πώς παίρνουν αυτά που τους ανήκουν

πώς φτιάχνουν φιλίες και μετά τις συγκρατούν

συγκρατιούνται να μην αφεθούν

και κρατιούνται όλοι χέρι χέρι

όχι δεν είναι τυχεροί

δε χρειάζεται η τύχη

μόνο να πέφτουν τοίχοι

να υπάρχουν ήχοι, στίχοι

εύχομαι να σου τύχει…

                                          Αχιλλέας Τσοκανάκης

                                         Καστοριά, 9 Μάη 2014