Καλοκαίρι στο Ρέθυμνο (Ιούλιος 2018)

 

Advertisements

Θέατρο

Είναι η ζωή δηλητήριο
ζεις στο θέατρο δίχως να ‘χεις εισιτήριο
φυλακισμένος στη γυάλα δίχως επισκεπτήριο
ζωσμένος με εκρηκτικά
πλησιάζεις απειλητικά το κτίριο
κι είναι το κτίριο γεμάτο με ανθρώπους
ζεις ντελίριο
δεν έχεις τρόπους
έχεις θρησκεία πάνω το κεφάλι σου
να δείχνει λόγους
κλειστά τα μάτια
το κύμα καταστρέφει και τα πιο ωραία παλάτια
Πάλι χάλια
στα ατέλειωτα σκαλοπάτια
να σκέφτομαι τα δυο σου μάτια
Ειρήνη μείνε
θα τα κάνουν όλα κομμάτια
κι ας είναι εις το όνομά σου
κάθε μέρα λερώνουν τα παιδιά σου
Σήμερα είδες τη Γαλλία
χθες είδες ψυχή ξεβρασμένη στην παραλία
Γκρίζα  χρώματα σκεπάζουν τα αστέρια
(όσο θα κινούν τα ινία)
γκρίζα χρώματα (θα) αγκαλιάζουν λερωμένα χέρια
Στο επόμενο πεφταστέρι
δε θα ευχηθώ για μένα
μα για τη γη που πονάει
και γυρνάει δίχως φρένα
για τα παιδιά που αντί να τα βάφουνε
τρέχουν στα τρένα
τα σύρματα στάζουν αίμα
ψάχνεις τρομοκράτες μα σκοτώνεις εμένα κι εσένα
Τίποτα δεν είναι τυχαίο
δες τα δεδομένα
αυτοκρατορίες μονομαχούνε
όλες βουτηγμένες στη βλέννα
κι όλοι πολύ δύστυχοι
δυστυχισμένοι
βυθισμένοι σε σκέψεις και φοβισμένοι
Είμαστε όλοι ξένοι
μα εσωτερικά δεμένοι.

                                                      Αχιλλέας Τσοκανάκης
Ρέθυμνο, 16 Νοέμβρη 2015

Στοιχεία

12189864_10204960793970166_6189145246299110288_n

Είμαι χαμόγελο στη θλίψη σου
είμαι το φως μες στο σκοτάδι
το καρδιοχτύπι σου
είμαι ήχος που χτυπάει το σπίτι σου
είμαι τα πάντα κι αιωρούμαι στην ατμόσφαιρα
είμαι συναισθήματα
είμαι λύπη
είμαι ο θυμός
κι ό,τι απ΄ τη ζωή σου λείπει
σου γεμίζω τα κενά
είμαι τα χρώματα
βάφω το γκρίζο
κάθε άσχημη μορφή ζωής
εγώ ζωγραφίζω
αποτυπώνομαι πάνω σε τοίχους
σε στίχους
εκφράζομαι με ήχους.

Αχιλλέας Τσοκανάκης
Ρέθυμνο, 9 Νοέμβρη 2015