Λίγες ακόμη Σκηνές της ομάδας του «Ματίας Αλμοσίνο»…

102_6305

Ζέσταμα… πριν την εκδήλωση !

102_6326

Οι διοργανωτές χαλαρά…αφού τέλειωσε το καθήκον !

102_6328

Η εθιμοτυπική αναμνηστική…

102_6329

Στα ψαράδικα…

Οι φωτογραφίες στο Φούιτ.

Και ατμοσφαιρικές φωτογραφίες που μου έστειλε ο Νώντας.

Άμα το χεις…

DSC_9772DSC_9773 (2)DSC_9863DSC_9870DSC_9875

Advertisements

Λίγα σχόλια για την εκδήλωση τώρα που ακόμη η ζεστασιά της χαϊδεύει…

11045371_10202479766114417_6210114384069956305_n11025801_10202479765874411_9122977446836412172_n1506010_10202479766594429_2879939649703132617_n

Ζεστασιά από τις αγαπημένες παρουσίες στο χώρο, άγχος για την παρουσίαση, γιατί πάντα υπάρχει πριν…. Κι έπειτα μια γλυκιά αίσθηση σε μένα και στους γνωστούς και φίλους που κοινώνησαν μαζί μας τις «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο». Οι φιλοσοφικές-οντολογικές-θεολογικές αναζητήσεις του Αντρέα και θεατρικές δικές μου έδωσαν τη δική μας ματιά στο βιβλίο. Οι φίλοι μας αναγνώρισαν τον Αντρέα και την Αρετή στις σελίδες του γιατρού Ματίας Αλμοσίνο. Ο συγγραφέας Ισίδωρος Ζουργός με τη μεστή ομιλία μαγνήτισε το κοινό κι ο Νώντας Τσίγκας, ο γιατρός, μας έδωσε την επιστημονική διάσταση ως όφειλε… Συμπληρώνω την υποβλητικότητα του ειδικά επιλεγμένου φωτισμού, την φιλόξενη αίθουσα της Βιβλιοθήκης-Ωδείου,αλλά και τις εξαιρετικές μουσικές. Μια βραδιά που θα τη θυμόμαστε…

11034316_892261910797149_6730300882003990763_n11038478_892262104130463_4736205904213613576_n11015874_892261840797156_1262847576006348250_n

10306646_892261724130501_9003026646395581704_n

11050259_892261660797174_9135503522747745031_n

10428417_892261380797202_6683374137753891620_n

996115_892261124130561_1466749719736390831_n

Χαρούμενη μετά….

Πολλά ευχαριστώ….

Αντρέα, σ΄ευχαριστώ και on line, για την εμπειρία.

-Καλησπέρα, προφεσόρε!

-Καλά, δεν ξεκουράζεσαι ποτέ εσύ;

Κι είχαμε αρχίσει να μιλάμε με τους διαλόγους μας… Θα μου λείψει…

Ισίδωρε, σ΄ ευχαριστώ για τα επαινετικά σου λόγια. Είπαμε…Μετά τα Ανεμώλια και τον Ματίας σε έχω αναλάβει στην Καστοριά. Περιμένουμε το επόμενο. Χαίρομαι που μοιράστηκες τη φράση σου… μαζί μας.

Νώντα, σταθερή, αγαπημένη αξία, σ΄ ευχαριστώ που με κατατάσσεις στους οικείους σου.  Πάντα καλός σύμβουλος, πατρική φιγούρα εφήβου… Πώς τα καταφέρνεις;

Αναστάση Τσιτσιμίδη και Ολυμπία, Βασίλη και Γιάννη σας ευχαριστώ που με κάνετε να νιώθω οικογένειά σας. Ο Γιάννης στον φωτισμό και τα μικρόφωνα κι ο Βασίλης στο βίντεο και τις φωτογραφίες. Η Κορησός μαζί μου… άλλωστε ζήσαμε τόσα και τόσα…

Βάσω Παπακυριακίδη, σ΄ευχαριστώ που ήρθες κι εκπροσώπησες την αγαπημένη μου οικογένειά σου. Άλλωστε έχουμε μια μακρά προϊστορία μαζί στη Λέσχη Ανάγνωσης Ενηλίκων της Κωνσταντινιδείου Βιβλιοθήκης στην Κορησό.

Χρήστο Ούσλη, σ΄ ευχαριστώ για τις πρώτες φωτογραφίες-έκπληξη! Πολύ ατμοσφαιρικές. Ταίριαξαν με το ύφος της εκδήλωσης. Το ταλέντο σου ολοφάνερο.

Φιλία, Ντίνα και Γιάννη από το Γυμνάσιό μου, σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου την εμπειρία.

Στέλλα, Διονυσία, Έλενα, Χριστίνα, οι αγαπημένες μου φιλολογίνες παρούσες!

Αμαλία, τι ευχάριστη έκπληξη ήταν αυτή; Με χαλάρωσε το χαμόγελό σου, όταν σε είδα..

Κι ένας πρώην μαθητής μου ο Στέργιος Κοκκινίδης παρών.

Σωκράτη, Αθηνά, Τάκη, Μιμή, Κώστα σας ευχαριστώ!

Ξένια, φιλολογίνα, νέο αίμα. Φρέσκια, δροσερή γνωριμία!

Αλλά ευχαριστώ κι όλο τον υπόλοιπο κόσμο που είχε στο τέλος ένα καλό λόγο να πει…

Στα επόμενα ωραία….

11046525_892261434130530_267985957344871962_n

Η ανάρτηση στο Φούιτ εδώ

Νίκος Καρούζος, Χριστούγεννα Του Σταλαγμίτη

102_5682             

“Μια μέρα γεννήθηκε στη μακρινή Βηθλεέμ ο έρωτας

στην κοιλιά του καρπού λησμονημένος

και του έδωσαν το όνομα Καρπός

όλα τ’ άστρα των παιδιών αγαπημένων

με τους ανέμους όταν λευκάζουν το χειμώνα.

Εντούτοις άκουσα το σπήλαιο

κι ανεβαίνοντας

σ’ ένα βαθύ άλογο πήγαινα σ’ αυτό

κρατώντας ευωδιαστή φασκομηλιά προς τη θέρμη

του βρεφικού δέρματος όνομα βαθύ κι ανάερο.

Δεν έβρισκε λαλιά ο πλατύς ελαιώνας για να φωνάξει

κι ο θάνατος έφευγε στ’ αστέρια

μονάχα το άστρο νικούσε το πλήθος που είναι τ’ αστέρια

λάμποντας το Ένα.

Ο Θεός έκραζε τη λαλιά:

Δίδαξέ με

στο άστρο στρεφόμενος, είπε,

και τα μαρτύρια γεννήθηκαν απάνω απ’ τις λάμψεις

χαρίζοντας ηρεμία στην έμψυχη κλίμακα. […]

ιδού λοιπόν ο χρόνος είναι χιόνι δεν είναι ρολόγι-

και κρατούσε το θήλυ πότε τα φεγγιστά νερά

πότε μαύρες πέτρες της Δήλου.

Σαν είδα το σπήλαιο

συγκρατήθηκα στην πρώτη φλέβα του βράχου μας  

ενώ με κάλεσε το ακέραιο γαϊδούρι κινώντας

και τα δυο του χέρια

μα όμως ευγένεια φανερώνοντας ήρθε και το βόδι

πειθήνιο στον ήλιο της νύχτας

για να δω το δοκιμασμένο χρυσάφι.

Κι αντίκρισα το χρυσάφι

καθώς ένα φτωχαδάκι του τόπου μας

ήτανε το  βρέφος στη μητρική βύθιση

ολομόναχο με τ’ άστρα.

Ώσπου χάραξε…

Στο σπήλαιο – μιας ηλικίας χαμένης – δεν υπήρχαν

ειμή μόνο σταλακτίτες που κρέμονταν, δεν υπήρχαν

ειμή μόνο σταλακτίτες ανυψούμενοι.

Εγώ ο σταλαγμίτης, ολοένα,

πλησιάζω το σταλαχτίτη που με κράζει απεγνωσμένα

για να εγγίσουν κάποτε τα στάγματα τη μεγάλη ένωση…”

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)

102_5688

Η πρόσκληση, η επιμονή κι επιλογή του Αντρέα αρχικά κι ύστερα το μοίρασμα της ποιητικής εμπειρίας με τη Ραχήλ και τον Δημήτρη με οδήγησαν σε αναγνωστικά μονοπάτια πίσω από τις λέξεις… Κι η βραδιά στο Αρχαιολογικό Μουσείο Π.Ε. Καστοριάς, στο Άργος Ορεστικό είχε πάλι αυτό το γνωστό χτυποκάρδι, πριν βγεις στο κοινό να μοιραστείς- λίγο κόντεψε να το ξεχάσω….

10882301_544580739012088_6986730366633666500_n

Στάγματα πεζολογίας….

» Ο σταλαγμίτης στην πέτρα ακούει το σπήλαιο στη μακρινή Βηθλεέμ, κι αρχίζει ν΄ανεβαίνει, να προσφέρει στον Καρπό ευωδιαστή φασκομηλιά. Η φύση βουβαίνεται, ο θάνατος αναχωρεί, το Ένα αστέρι, ο ήλιος της νύχτας,  λάμπει δείχνοντας το δρόμο…

asteri

Σα βλέπει το σπήλαιο κρατιέται στη φλέβα του βράχου, μα μαζί με το ακέραιο γαϊδούρι και το πειθήνιο βόδι αντικρίζει το δοκιμασμένο χρυσάφι, το θείο βρέφος, ωσάν φτωχαδάκι του τόπου…

Κι ύστερα ξημέρωσε, το όραμα χάθηκε…

Κι ο σταλαγμίτης σε χρόνο άχρονο ολοένα ανυψούται, να εγγίσει κάποτε τον Έρωτα…»

 Και back stage…

10877910_838089932926164_1038598253_n

10884446_838087276259763_888264502_n

Ευχές για φωτογραφικές ζεστασιές… στον Τάκη Κλαζίδη.

Ευχές για αρχαιολογικές ζεστασιές… στη Γεωργία Στρατούλη.