Λίγα σχόλια για την εκδήλωση τώρα που ακόμη η ζεστασιά της χαϊδεύει…

11045371_10202479766114417_6210114384069956305_n11025801_10202479765874411_9122977446836412172_n1506010_10202479766594429_2879939649703132617_n

Ζεστασιά από τις αγαπημένες παρουσίες στο χώρο, άγχος για την παρουσίαση, γιατί πάντα υπάρχει πριν…. Κι έπειτα μια γλυκιά αίσθηση σε μένα και στους γνωστούς και φίλους που κοινώνησαν μαζί μας τις «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο». Οι φιλοσοφικές-οντολογικές-θεολογικές αναζητήσεις του Αντρέα και θεατρικές δικές μου έδωσαν τη δική μας ματιά στο βιβλίο. Οι φίλοι μας αναγνώρισαν τον Αντρέα και την Αρετή στις σελίδες του γιατρού Ματίας Αλμοσίνο. Ο συγγραφέας Ισίδωρος Ζουργός με τη μεστή ομιλία μαγνήτισε το κοινό κι ο Νώντας Τσίγκας, ο γιατρός, μας έδωσε την επιστημονική διάσταση ως όφειλε… Συμπληρώνω την υποβλητικότητα του ειδικά επιλεγμένου φωτισμού, την φιλόξενη αίθουσα της Βιβλιοθήκης-Ωδείου,αλλά και τις εξαιρετικές μουσικές. Μια βραδιά που θα τη θυμόμαστε…

11034316_892261910797149_6730300882003990763_n11038478_892262104130463_4736205904213613576_n11015874_892261840797156_1262847576006348250_n

10306646_892261724130501_9003026646395581704_n

11050259_892261660797174_9135503522747745031_n

10428417_892261380797202_6683374137753891620_n

996115_892261124130561_1466749719736390831_n

Χαρούμενη μετά….

Πολλά ευχαριστώ….

Αντρέα, σ΄ευχαριστώ και on line, για την εμπειρία.

-Καλησπέρα, προφεσόρε!

-Καλά, δεν ξεκουράζεσαι ποτέ εσύ;

Κι είχαμε αρχίσει να μιλάμε με τους διαλόγους μας… Θα μου λείψει…

Ισίδωρε, σ΄ ευχαριστώ για τα επαινετικά σου λόγια. Είπαμε…Μετά τα Ανεμώλια και τον Ματίας σε έχω αναλάβει στην Καστοριά. Περιμένουμε το επόμενο. Χαίρομαι που μοιράστηκες τη φράση σου… μαζί μας.

Νώντα, σταθερή, αγαπημένη αξία, σ΄ ευχαριστώ που με κατατάσσεις στους οικείους σου.  Πάντα καλός σύμβουλος, πατρική φιγούρα εφήβου… Πώς τα καταφέρνεις;

Αναστάση Τσιτσιμίδη και Ολυμπία, Βασίλη και Γιάννη σας ευχαριστώ που με κάνετε να νιώθω οικογένειά σας. Ο Γιάννης στον φωτισμό και τα μικρόφωνα κι ο Βασίλης στο βίντεο και τις φωτογραφίες. Η Κορησός μαζί μου… άλλωστε ζήσαμε τόσα και τόσα…

Βάσω Παπακυριακίδη, σ΄ευχαριστώ που ήρθες κι εκπροσώπησες την αγαπημένη μου οικογένειά σου. Άλλωστε έχουμε μια μακρά προϊστορία μαζί στη Λέσχη Ανάγνωσης Ενηλίκων της Κωνσταντινιδείου Βιβλιοθήκης στην Κορησό.

Χρήστο Ούσλη, σ΄ ευχαριστώ για τις πρώτες φωτογραφίες-έκπληξη! Πολύ ατμοσφαιρικές. Ταίριαξαν με το ύφος της εκδήλωσης. Το ταλέντο σου ολοφάνερο.

Φιλία, Ντίνα και Γιάννη από το Γυμνάσιό μου, σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου την εμπειρία.

Στέλλα, Διονυσία, Έλενα, Χριστίνα, οι αγαπημένες μου φιλολογίνες παρούσες!

Αμαλία, τι ευχάριστη έκπληξη ήταν αυτή; Με χαλάρωσε το χαμόγελό σου, όταν σε είδα..

Κι ένας πρώην μαθητής μου ο Στέργιος Κοκκινίδης παρών.

Σωκράτη, Αθηνά, Τάκη, Μιμή, Κώστα σας ευχαριστώ!

Ξένια, φιλολογίνα, νέο αίμα. Φρέσκια, δροσερή γνωριμία!

Αλλά ευχαριστώ κι όλο τον υπόλοιπο κόσμο που είχε στο τέλος ένα καλό λόγο να πει…

Στα επόμενα ωραία….

11046525_892261434130530_267985957344871962_n

Η ανάρτηση στο Φούιτ εδώ

Advertisements

Το βιβλίο του Ισίδωρου Ζουργού «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο» στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Άργους Ορεστικού.

unnamed (1)Παρουσιάζουμε με το φίλο Αντρέα Βιτούλα το βιβλίο του Ισίδωρου Ζουργού «Σκηνές από τον Βίο του Ματίας Αλμοσίνο», ένα βιβλίο-σταθμός για την ιατρική με φιλοσοφικές αναζητήσεις.

Πρόσκληση Πατάκης όληΗ ανάρτηση στο Φούιτ

Νίκος Καρούζος, Χριστούγεννα Του Σταλαγμίτη

102_5682             

“Μια μέρα γεννήθηκε στη μακρινή Βηθλεέμ ο έρωτας

στην κοιλιά του καρπού λησμονημένος

και του έδωσαν το όνομα Καρπός

όλα τ’ άστρα των παιδιών αγαπημένων

με τους ανέμους όταν λευκάζουν το χειμώνα.

Εντούτοις άκουσα το σπήλαιο

κι ανεβαίνοντας

σ’ ένα βαθύ άλογο πήγαινα σ’ αυτό

κρατώντας ευωδιαστή φασκομηλιά προς τη θέρμη

του βρεφικού δέρματος όνομα βαθύ κι ανάερο.

Δεν έβρισκε λαλιά ο πλατύς ελαιώνας για να φωνάξει

κι ο θάνατος έφευγε στ’ αστέρια

μονάχα το άστρο νικούσε το πλήθος που είναι τ’ αστέρια

λάμποντας το Ένα.

Ο Θεός έκραζε τη λαλιά:

Δίδαξέ με

στο άστρο στρεφόμενος, είπε,

και τα μαρτύρια γεννήθηκαν απάνω απ’ τις λάμψεις

χαρίζοντας ηρεμία στην έμψυχη κλίμακα. […]

ιδού λοιπόν ο χρόνος είναι χιόνι δεν είναι ρολόγι-

και κρατούσε το θήλυ πότε τα φεγγιστά νερά

πότε μαύρες πέτρες της Δήλου.

Σαν είδα το σπήλαιο

συγκρατήθηκα στην πρώτη φλέβα του βράχου μας  

ενώ με κάλεσε το ακέραιο γαϊδούρι κινώντας

και τα δυο του χέρια

μα όμως ευγένεια φανερώνοντας ήρθε και το βόδι

πειθήνιο στον ήλιο της νύχτας

για να δω το δοκιμασμένο χρυσάφι.

Κι αντίκρισα το χρυσάφι

καθώς ένα φτωχαδάκι του τόπου μας

ήτανε το  βρέφος στη μητρική βύθιση

ολομόναχο με τ’ άστρα.

Ώσπου χάραξε…

Στο σπήλαιο – μιας ηλικίας χαμένης – δεν υπήρχαν

ειμή μόνο σταλακτίτες που κρέμονταν, δεν υπήρχαν

ειμή μόνο σταλακτίτες ανυψούμενοι.

Εγώ ο σταλαγμίτης, ολοένα,

πλησιάζω το σταλαχτίτη που με κράζει απεγνωσμένα

για να εγγίσουν κάποτε τα στάγματα τη μεγάλη ένωση…”

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)

102_5688

Η πρόσκληση, η επιμονή κι επιλογή του Αντρέα αρχικά κι ύστερα το μοίρασμα της ποιητικής εμπειρίας με τη Ραχήλ και τον Δημήτρη με οδήγησαν σε αναγνωστικά μονοπάτια πίσω από τις λέξεις… Κι η βραδιά στο Αρχαιολογικό Μουσείο Π.Ε. Καστοριάς, στο Άργος Ορεστικό είχε πάλι αυτό το γνωστό χτυποκάρδι, πριν βγεις στο κοινό να μοιραστείς- λίγο κόντεψε να το ξεχάσω….

10882301_544580739012088_6986730366633666500_n

Στάγματα πεζολογίας….

» Ο σταλαγμίτης στην πέτρα ακούει το σπήλαιο στη μακρινή Βηθλεέμ, κι αρχίζει ν΄ανεβαίνει, να προσφέρει στον Καρπό ευωδιαστή φασκομηλιά. Η φύση βουβαίνεται, ο θάνατος αναχωρεί, το Ένα αστέρι, ο ήλιος της νύχτας,  λάμπει δείχνοντας το δρόμο…

asteri

Σα βλέπει το σπήλαιο κρατιέται στη φλέβα του βράχου, μα μαζί με το ακέραιο γαϊδούρι και το πειθήνιο βόδι αντικρίζει το δοκιμασμένο χρυσάφι, το θείο βρέφος, ωσάν φτωχαδάκι του τόπου…

Κι ύστερα ξημέρωσε, το όραμα χάθηκε…

Κι ο σταλαγμίτης σε χρόνο άχρονο ολοένα ανυψούται, να εγγίσει κάποτε τον Έρωτα…»

 Και back stage…

10877910_838089932926164_1038598253_n

10884446_838087276259763_888264502_n

Ευχές για φωτογραφικές ζεστασιές… στον Τάκη Κλαζίδη.

Ευχές για αρχαιολογικές ζεστασιές… στη Γεωργία Στρατούλη.

Η ιστορία του Μιξ, του Μαξ και του Μεξ Λουίς Σεπούλβεδα (Sanctuary Kalikalos Kissos August 2013)

102_3326Κάποιο μεσημέρι του Αυγούστου στο sanctuary (ιερό χώρο αυτοσυγκέντρωσης και χαλάρωσης) της κοινότητας Kalikalos διάβασα το καινούργιο βιβλίο του αγαπημένου μου συγγραφέα Λουίς Σεπούλβεδα «Η ιστορία του Μιξ, του Μαξ και του Μεξ» από τις εκδόσεις opera σε μετάφραση πάντα Αχιλλέα Κυριακίδη (Αθήνα 2013)

Διακρίνω μια αγάπη για την Ελλάδα στη συνέχεια του τίτλου:

η καταπληκτική περιπέτεια του γάτου με το ελληνικό προφίλ, ενός ποντικού και του αγοριού που ζούσε μαζί τους.

Μετά την ιστορία του γάτου που έμαθε σ΄ ένα γλάρο να πετάει, του Ζορμπά που ήταν ένας γάτος μαύρος και πελώριος και χοντρός, τώρα ο γάτος Μιξ με την ελληνική κατατομή, ο γάτος ο τυφλός που βλέπει με τα μάτια του ποντικού.

«Όταν ο ποντικός βολεύτηκε στο σβέρκο του γάτου, με τα χεράκια του γαντζωμένα στις τρίχες κάτω από τ’ αφτιά του, ο Μιξ κούνησε την ουρά με δύναμη, άφησε να τον κυριεύσει ένας πρωτόγνωρος πυρετός, σερνάμενος σχεδόν έφτασε στο όριο ανάμεσα στη στέγη και το κενό, με αργές κινήσεις μάζεψε το κορμί του πάνω στα πισινά του ποδάρια, περίμενε να τον κατακλύσει όλη εκείνη η δύναμη η συγγενική με τα μεγάλα αιλουροειδή, τον τίγρη, το λιοντάρι, τον ιαγουάρο, κι ύστερα πήδηξε, τεντώνοντας το σώμα σαν σαΐτα.»

«Μ’ αρέσουν οι γάτοι γιατί είναι μυστηριώδεις, αξιοπρεπέστατοι και ανεξάρτητοι. Όταν γνώρισα τον μικρούλη Μιξ, έναν γάτο που ο γιος μου, Μαξ, είχε υιοθετήσει από την Εταιρεία Προστασίας Ζώων του Μονάχου, με εντυπωσίασε η αξιοπρέπεια αυτού του μικρού γατιού που χωρούσε στη φούχτα μου. Ο Μιξ μεγάλωσε συνεχίζοντας να με εντυπωσιάζει, γιατί στο πρόσωπο δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο γάτο. Είχε μια κατατομή περίκομψη, ελληνική, που τραβούσε την προσοχή όλου του κόσμου.»

Φωτο 1α (α΄κείμενο)

Η χθεσινή μου εικαστική-λογοτεχνική εμπειρία…. (Κώστας Λάκης-Χρυσούλα Πατρώνου Παπατέρπου)

 102_2767

102_2773

    102_2769                    102_2771

102_2768

  

102_2777Στο αρχοντικό του Βέργου και σε αίθουσα ειδικά διαμορφωμένη γι ΄αυτό το σκοπό είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω στις  μνήμες  της Χρυσούλας Πατρώνου που έγιναν σάρκα με τα χρώματα του Κώστα Λάκη. Με την υποβλητική μουσική που είχε επιλέξει ο Κώστας καθισμένη μπροστά στην κάθε δημιουργία-λέξη-εικόνα έφυγα για λίγο από το χώρο παρούσα-απούσα κι ένιωσα τη σάρκα της μνήμης στη μνήμη-σάρκα μου !!!

Ο επίλογος της έκθεσης έγινε εκεί στον καναπέ της αίθουσας μαζί με τον Κώστα και δυο νέους 18άρηδες. Το ξεκίνημα της ενήλικης ζωής σε διάλογο με την ωριμότητα….

 931223_598532906846099_1604429853_n