Καλοκαίρι στο Ρέθυμνο (Ιούλιος 2018)

 

Advertisements

Συνάντηση στη Θεσσαλονίκη (21-23/9/2018)

42211126_2322023847812349_8263860146606702592_n.jpg

Ένας γάμος ήταν η αιτία. Στο φοιτητικό σπίτι στο Ναυαρίνο νιώσαμε τους ρυθμούς της νεολαίας, νέες κι εμείς, η αγγλίδα αδερφή κι εγώ. Παρασκευή στο Tango Bar οι χορευτικές επαφές.

42442871_1142601485878641_5744058045848092672_n

42432212_748343965512334_3330683606891757568_n

42724897_10155691660495423_2975584472591761408_n

42675029_10155691663840423_6775127411257245696_n

 

MARATANGON 2018 – Vol. VI 19-21 October – Skopje Tango marathon by Familija Tangovi

43596070_2051344021578615_7352041106516738048_n

Μοιράζομαι σ’  αυτή την ανάρτηση την εμπειρία της απόδρασης στα Σκόπια με την τανγκο-οικογένειά μου, δηλαδή με την Τίτη, τον Ηρακλή και την Έφη. Δυο χρόνια πριν είχα πάει με την Τίτη και τον Ηρακλή.  Η ελληνική παρουσία τότε δυναμική. Αυτή τη φορά εν μέσω σκοπιανού ήμασταν μόνο 20 άτομα. Ο μαραθώνιος είχε άρωμα Βαλκανίων και Ιταλίας, αλλά και Ισπανίας, Αργεντινής, Γαλλίας, Βοστώνης. Παρασκευή βράδυ και Σάββατο μεσημέρι το λιώσαμε… Το Σάββατο βράδυ η κόπωση εμφανής. Φόρεσα τα παπούτσια της πράκτικας, για λίγο ακόμη. Κυριακή μεσημέρι αποφασίσαμε ότι έπρεπε να φύγουμε ανήμποροι πια για λίγες ακόμη στροφές στη μεσημεριανή μιλόνγκα. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής για Φλώρινα γεμάτοι από τις αγκαλιές. Διανυκτέρευση στη Φλώρινα στους «θετούς» γονείς μου, στο άλλο μου σπίτι και το πρωί για Καστοριά κατευθείαν στην τάξη με τις μπαταρίες φορτισμένες στο φουλ, γεμάτη υπομονή, να αντιμετωπίσω τα εφηβάκια μου…

44468212_10212956999819308_7170827167759073280_n

 

 

 

44908268_2055093027870381_359741418421354496_n

«Ειδύλλειο-La Serenata» (18-20 Μαΐου 2018)

33057418_10216408634388178_3564786713530204160_n

 

 

 

 

 

 

 

Πριν το επόμενο Tango-Ειδύλλειο οφείλω να γράψω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου για τη γλυκιά εκδρομή (Serenata) στη Σμίξη Γρεβενών που διοργάνωσε η σχολή χορού Θεσσαλονίκης Alex-Natassa Tango-Room σε συνεργασία με τον Παναγιώτη Τριανταφύλλου.

Με τη «μητρική» ομάδα Tango-Florina αποφασίσαμε να εκμεταλλευτούμε την ευκολία της εκδρομής λόγω απόστασης και  να εκδράμουμε στα Γρεβενά για ένα ΠΣΚ χορού. Ήταν επίσης μια ευκαιρία να μοιραστούμε το δωμάτιο ως οικογένεια…

Μετά από 15 μέρες ξανακοιτώντας τις φωτογραφίες ανακαλώ τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα της εμπειρίας. Βασικά χαρακτηριστικά της δικής μου εικόνας ήταν μια γλυκιά χαλαρότητα από την Νατάσα, τον Αλέκο και τον Παναγιώτη που μου έδιναν την αίσθηση ότι είμαι ένα κομμάτι της δικής τους tango-οικογένειας. Άλλωστε οι δεσμοί έχουν δημιουργηθεί εδώ και καιρό. Η εκδρομή μας στη φύση ήταν η ευκαιρία για να δούμε κι άλλες πτυχές μας πέρα από το τάνγκο. Ήταν η ευκαιρία για μια συνύπαρξη εφ΄όλης της ύλης… Πρωί μεσημέρι βράδυ μαζί! Να σημειώσω ότι ήταν η πρώτη φορά που είχα δασκάλα τη Νατάσα κι ομολογώ ότι καταφχαριστήθηκα το μάθημα. Μου άρεσε πολύ η εναλλαγή ρόλων. Και η εμπειρία μου στο leading προχωράει έστω και  με πολύ αργά βήματα.

Οι φωτογραφίες της ανάρτησης( η Όλγα δημιούργησε πάλι…) λένε πολλά ωστόσο θα πω ακόμη δυο λόγια. Θα μείνει σε όλους, είμαι σίγουρη, η διακοπή ρεύματος και η εμπνευσμένη διαχείριση του θέματος από τον Παναγιώτη. Παναγιώτης και Γρηγόρης μας καθοδηγούν και… Η ατμόσφαιρα των κεριών, η χαμηλή μουσική τάνγκο από το λάπτοπ, τα κλειστά μάτια, και οι τάνγκο-αγκαλιές («άραγε ποιος με αγκαλιάζει τώρα;» και μετά «ποιον να αγκαλιάσω τώρα;»), η αργή, τρυφερή σχεδόν εναλλαγή προσώπων μου προκάλεσαν έντονη συναισθηματική φόρτιση, σχεδόν συγκίνηση, κάτι σαν ψυχοθεραπεία.

Καινούργιες νεανικές επαφές σα να γνωριζόμασταν από καιρό. Έχει πλάκα πώς με μερικούς ανθρώπους δε χρειάζεται να κάνεις καμιά προσπάθεια. Χαλαρότης… 

Παλιοί φίλοι εκεί, ζεστά χαμόγελα και οικειότητα. Βρισκόμαστε και ξαναβρισκόμαστε στα τανγκο-ταξίδια, στις μιλόνγκες  και χαιρόμαστε, πόσο χαιρόμαστε! Έχουμε και τη συνενοχή του κοινού πάθους και ναι! αγαπιόμαστε και ξανααγαπιόμαστε με τους παλιούς μας φίλους, με τους νέους και φτιάχνουμε τα ειδύλλειά μας, γιατί αυτός ο χορός, αυτό το ειδύλλειο δεν έχει τέλος…

 

Ρέθυμνο-Gourmet (12-17 Απρίλη 2018)

Τάνγκο-Πρωτομαγιά 2018

bdr

Πρωτομαγιά! Η πιο πρωτότυπη ever. 12 και πρώτες πρωινές ώρες ξεκινά στο Ελαιοτριβείο, ένα εντυπωσιακό πέτρινο κτίριο. Θέμα της βραδιάς το τάνγκο και συμμετέχοντες τανγκέροι από διάφορα μέρη του κόσμου. Χορός μέχρι τα χαράματα, αφού ήταν η τελευταία βραδιά ενός τετραήμερου. Τα  πόδια είναι κουρασμένα, το μυαλό γεμάτο από τις εμπειρίες, τις γνωριμίες , το χορό. Έκανα πολλούς φίλους από την Τουρκία. Αυτό μου έδωσε μεγάλη χαρά.

Φεύγω στο τέλος της βραδιάς για το ξενοδοχείο παρέα μ’  ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, δώρο της διοργάνωσης. Μαζεύω τα πράγματά μου, το κρεβάτι με τραβάει για λίγη ξεκούραση, αλλά είναι επικίνδυνο. 9.15 η πτήση για Θεσσαλονίκη. Λικέρ μαστίχας, μαστέλο, σούμα, μαστιχάδα αυξάνουν τα κιλά της βαλίτσας. 23 το όριο. Οριακά.

Φεύγω νωρίς για το αεροδρόμιο. Καλύτερα να περιμένω εκεί. Φτάνω πρώτη και σιγά σιγά οι υπόλοιποι τανγκέροι για Θεσσαλονίκη και Ρόδο. Η αϋπνία φαίνεται. Λίγες οι κουβέντες μας. Μας ενώνει η κοινή αγάπη που μας οδηγάει στα ταξίδια.

Στο αεροπλάνο ξεκλέβουμε λίγο ύπνο. Κι έπειτα ταξί, κτελ, αναμονή, ύπνος στο λεωφορείο και Καστοριά. Μετά από τόσες μέρες απουσίας κάπως περίεργα μου φαίνεται.

Η Κανέλα με υποδέχεται όλο χαρά κι εγώ πηγαίνω στο Σύλλογο δίπλα στο σπίτι μου, για να τιμήσω έστω και στην εκπνοή της την Πρωτομαγιά, όχι βέβαια με αγώνες, αλλά με το συντροφικό πνεύμα. Συναντώ τους καινούργιους αγαπημένους μου φίλους που είχα και λόγω Πάσχα τόσο καιρό να τους δω.

8 το απόγευμα-βράδυ πέφτω στο κρεβάτι κατάκοπη. Το μυαλό υπολειτουργεί. Μια γλυκιά ζάλη ανακατεμένη με χίλιες εικόνες οδηγεί στον ύπνο.

Το κείμενο γράφτηκε την ώρα της Γλώσσας στη Β’ Γυμνασίου την Τετάρτη 2 Μαΐου στο Γυμνάσιο Κορησού όπου υπηρετώ. Μαθητές και καθηγήτρια είχαμε το ίδιο θέμα, να γράψουμε για την Πρωτομαγιά μας.

«Ειδύλλιο», 2nd Chios Tango Encuentro

31894861_10211820882497085_8949207618467921920_n

 

 

 

 

31723248_1628669940582784_6639900481906802688_n

31519825_1722517841162562_8423281133541654528_n

Το ειδύλλιο ξεκινά στη Λάρισα και δυναμώνει την επόμενη μέρα στο Βόλο. Φλεβάρης ήτανε, όταν συναντηθήκαμε, και πρωτομαγιά, όταν χωρίσαμε. 

Στη μιλόνγκα του Ραφαήλ και της Ζωής στη Λάρισα γνώρισα την οικογένεια τάνγκο της Χίου, ή τουλάχιστον αρκετά μέλη της. Και την επόμενη μέρα στο Βόλο στη μιλόνγκα του Puerto άρχισε η εξοικείωση, το ζέσταμα στην πίστα, αλλά κι εκεί έξω που έγιναν οι κουβέντες, τα πλησιάσματα. 

Να ‘μαι λοιπόν στη Χίο για πρώτη φορά, στη Χίο που το άρωμά της εδώ και χρόνια στόλιζε φαγητά και γλυκά και χυμούς μου. Αδυναμίες.  Στη Χίο που φιλοξενούσε τις γραπτές μου ανησυχίες, που ρουφούσε συχνά τη σκέψη μου. 

Να ‘μαι εδώ στο νησί-άβατο να περπατάω ελεύθερα στο ρυθμό, να σιγοτραγουδάω τον χορό. Τάνγκο! 

Το νησί έγινε χαρούμενο! Ήρθαν τόσοι χορευτές από διάφορα μέρη της Ελλάδας κι απέξω. Τους βλέπω στο λιμάνι ν’ απολαμβάνουν το νησιώτικο αεράκι.

Φτάνω Πέμπτη βράδυ. Η υποδοχή άψογη! Το ξενοδοχείο ζεστό! Η πρώτη βραδιά με σούμα, το παραδοσιακό τσίπουρο από σύκα στο Καφάλτι. Οι κουβέντες ζωντανές πια.

Παρασκευή μεσημέρι η πρώτη μέρα της Συνάντησης (Encuentro). Χαμόγελα κι ανανέωση της γνωριμίας. Φαγητό κι επαφή με τους πρώτους μου Τούρκους. Σα να μη μιλούσαν άλλη γλώσσα. Οικειότητα. Πώς αλλιώς; 

Απόγευμα μάθημα με τη Γεωργία (Πρίσκου) και τον Λουκά (Μπαλόκα), με τον Esref (Tekinalp) και τη Vanessa (Gauch) και το βράδυ η πρώτη milonga στο Chandris. Πόσοι φίλοι! Πάτρα, Μυτιλήνη, Λάρισα, Θεσσαλονίκη. Και καινούργιοι φίλοι, Χίος, Αργεντινή, Τουρκία, Γαλλία. Ένα πανηγύρι χορού και χαράς.  

Σάββατο πρωί μάθημα με Sebastian (Jimenez) και Joana (Gomez) και φαγητό στο Κεντρικό με τους Χιώτες φίλους. Το απόγευμα καφεδάκι στα περίχωρα, Βροντάδο. Οικογενειακά. Βράδυ milonga στο Chandris. Τα ρούχα της Cardou και τα κοσμήματα της Lne Boubari έδωσαν τη νότα τους στη βραδιά. Η πίστα με τραβάει, μαγνήτης, αλλά πρέπει να πάρω και μια ανάσα. Η κουβέντα με τον φίλο Victor από Αργεντινή και την κοπέλα του Filiz από Κωνσταντινούπολη μου κινητοποιεί τον εγκέφαλο να θυμηθώ τα λίγα ισπανικά που έχω μάθει αυτό τον καιρό στα ιδιαίτερα μαθήματα στην Καστοριά. Μπέσυ, πού είσαι να βοηθήσεις; Απολαμβάνω τη ροή της γλώσσας, τον ήχο, το ρυθμό. Στην επόμενη συνάντησή μας θα μπορώ να αρθρώσω και μια πρόταση. Lo siento, Victor! Ξεκινάω εντατικά τα ιδιαίτερα.

Κυριακή εκδρομή στα Μεστά, στο Πυργί και στο Μουσείο Μαστίχας, απογευματινή μιλόνγκα στο τελευταίο. Εντυπωσιακά τα αξιοθέατα! Χαρούμενη η μιλόνγκα, αφού δόθηκε η πρωτοβουλία για χορό στα κορίτσια (mirada) και αφού διανθίστηκε η συνάντηση με shows από την ομάδα της Πάτρας και της Κωνσταντινούπολης. Το βράδυ milonga στο Ελαιοτριβείο. Αρχίζει η κούραση να επισκέπτεται τα πόδια και το μυαλό. Αλλά ο χορός με αλαφραίνει. Το σώμα σα να ξεχνάει την κούραση.

Δευτέρα, τελευταία μέρα για μένα. Τρίτη πρωί πετάω. Οπότε μαζεύω τις δυνάμεις μου και ξεκινώ για το λεωφορείο που θα μας πάει στη Λαγκάδα για φαγητό και χορό (παραδοσιακά ελληνικά και τούρκικα). Κάθομαι με την τούρκικη συντροφιά: Irfan, Neriman, Sermet, Hulia, Ayse. Πόσα κοινά βρήκαμε! Με τη Nero ακόμη και το ίδιο επάγγελμα, φιλόλογος σε τούρκικο γυμνάσιο. Έπειτα επίσκεψη για φωτογραφίες στους χαρακτηριστικούς μύλους και ξεκούραση για την τελική ευθεία, το τελευταίο βράδυ και την Grand Milonga. Τα shows και η ζωντανή μουσική από τους Sexteto  Maestros Orchestra μου έδωσαν ενέργεια και συγκίνηση. Δεν μου πάει η καρδιά να φύγω πριν το τέλος. 5 το πρωί αναχωρώ για το ξενοδοχείο. Δύσκολες στιγμές. Να τα μαζεύεις όλα και να φεύγεις, να κλείνεις τη βαλίτσα μαζί με εικόνες, χιώτικα αρώματα και λικέρ και καφέδες και να παίρνεις το δρόμο για το αεροδρόμιο.

Τρίτη πρωί λοιπόν στο αεροδρόμιο της Χίου. Κουτουλάμε άυπνοι οι χορευτές που πετάμε για Θεσσαλονίκη και Ρόδο. Καταφέρνουμε και λέμε κάποιες κουβέντες απολογισμού. Είμαστε ευχαριστημένοι, γεμάτοι. 

Και ναι, σκεφτόμαστε τον επόμενο τάνγκο-προορισμό. Ε, αυτό το ειδύλλιο δε χορταίνεται. Μεταλλάσσεται…

                                                          Βόλος, 6 Μάη 2018

 

 

 

 

32104545_10211843833830854_8762516870558384128_n