Intercambio

LEADER? OR FOLLOWER? OR BOTH? – OR NEITHER..?

“Intercambio” is the swapping of roles during the dance, a key feature of queer tango which many 21st century dancers of tango find interesting.

In this innovative exploration of queer tango practices, everyone dances with everyone else, both roles!

Πηγή: FB QTLondon+Tango Bridge Intercambio

Απαγορευμένος χορός, ένα διήγημα δυστοπίας

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΧΟΡΟΣ

kokkino

Υποκύπτω στον πειρασμό κι ανεβαίνω στο διπλανό δωμάτιο. Θέλω να μοιραστώ μαζί τους έστω κι ως ηδονοβλεψίας τη χορευτική εμπειρία. Κάτι με τραβάει προς τα κει, αλλά μου είναι και τόσο δύσκολο να κοιτάξω… Θυμάμαι και θυμώνω.  Με τον εαυτό μου. Ωστόσο, πλησιάζω τη δίφυλλη ξύλινη πόρτα που χωρίζει τα δύο δωμάτια. Πλησιάζω στις χαραμάδες…

Βλέπω το δωμάτιο.  Έχει την πνοή του προηγούμενου αιώνα.  Τα μόνα έπιπλα, το διπλό ρουστίκ κρεβάτι και το τραπεζάκι για το πικάπ.  Στον τοίχο ένα κάδρο με τη μορφή τoυ Francisco Canaro[1].  Πριν από αυτόν είχε φτάσει η γυναίκα κι ετοιμάζει καφέ.  Στο πικάπ ακούγεται το Poema[2].  Σιγομουρμουρίζει την τάνγκο-μελωδία.  Φοράει φόρεμα, μαύρο με κόκκινα και λευκά τριαντάφυλλα.  Στα πόδια της τα χορευτικά παπούτσια.  Μόνο μακιγιάζ το κόκκινο κραγιόν της.  Τα μαλλιά της πρόχειρα πιασμένα σ’ ένα χαμηλό κότσο.  Η γκρι ολόσωμη φόρμα της κρεμασμένη στον τοίχο.

Έτοιμος ο καφές.  Τον σερβίρει στις κούπες.  Τις βάζει στο παλιό δισκάκι και ακουμπά προσεκτικά τον δίσκο στο κέντρο του κρεβατιού.  Το πολυκαιρισμένο τετράδιο ανοιχτό στο κρεβάτι.  Αφοσιώνεται στη γραφή.  Και μετά σταματά.  Την ακούω να διαβάζει, ψιθυριστά, σα σε τραγούδι…

“Τον περιμένω.  Αναρωτιέμαι τι να έχει γίνει στο μυαλό του όλον αυτόν τον καιρό που έχουμε  να βρεθούμε.  Τι έχουν κάνει στο μυαλό του.  Οι άλλοι στη δουλειά είναι υποταγμένοι.  Ζωντανές μηχανές.  Αυτός δεν είναι σαν τους άλλους.  Αυτός είναι διαφορετικός.  Ακουμπάω στο μάγουλό του, κλείνω τα μάτια και χάνομαι στο ρυθμό και στην αγκαλιά του.  Ο χορός μας, αυτό που μας ενώνει, κρατάει το συναίσθημα ζωντανό.  Δυο σώματα σε μια αγκαλιά.  Η αγκαλιά του, όταν χορεύουμε, ταξίδι σ’ έναν κόσμο που τώρα γνωρίζω.  Ένας κόσμος μελαγχολικός.  Tο τραγούδι μας, Poema, οι στίχοι του… μιλάνε για τη χίμαιρα της καρδιάς, το μεθυστικό ποίημα, τη φευγαλέα φωλιά, το λυπημένο αντίο…  Μιλάνε για μας.  Πόσο θα κρατήσει αυτή η μικρή ευτυχία;  Η ένωσή μας αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθεί.  Και τότε δεν θα υπάρχει ούτε γυρισμός, ούτε μεταμέλεια.”

Κλείνει το τετράδιο, το σφίγγει στην αγκαλιά της.  Τη βλέπω να σηκώνεται.  Βάζει από την αρχή το κομμάτι κι αρχίζει να χορεύει μόνη της, εκεί, στη μέση του δωματίου.  Τα χέρια της ανοιχτά σε αγκαλιά.  Κάνει επανάληψη τις φιγούρες ξανά και ξανά.  Το πρόσωπό της ίσια μπροστά.  Φοβάμαι μη με δει…  Μη δει να την κοιτώ.  Μη δει τη ζήλια μου…

Βάζει το τραγούδι για τρίτη φορά και ανοίγει η πόρτα.  Μπαίνει ο άνδρας ξαναμμένος από τον δρόμο.  Χωρίς κουβέντα την αγκαλιάζει σφιχτά.  Χορεύουν.  Το μπράτσο του τυλίγει τα πλευρά της.  Το κεφάλι της γέρνει στο κεφάλι του.  Ανεπαίσθητες κινήσεις του χεριού του την καθοδηγούν.  Το πάνω μέρος του κορμιού της εφαρμόζει στο στήθος του.  Το κάτω μέρος κινείται αριστερά και δεξιά στο δικό του.  Πατάει στις μύτες των ποδιών της.  Στητό το κορμί.  Η κίνηση κομψή, απλή, ρυθμική.  Τα πόδια της, τα πόδια του, σα να κεντάνε στον καμβά ένα σχέδιο με χωράφια και ήλιους και ζευγάρια που χορεύουν.  Σταυροβελονιά.

Αισθάνομαι το σώμα μου να ριγεί.  Στο νου μου τα πόδια μου κινούνται στο ρυθμό, σα τη νέα που ήμουν.  Θυμάμαι ν’ αγκαλιάζω τον δικό μου  σύντροφο και χάνομαι στο άγγιγμά του, πετώντας τα χρόνια που πέρασαν από πάνω μου.  Η μουσική και η μορφή του ζευγαριού που χορεύει μπροστά μου γέφυρα στη χαμένη νιότη.  Λιώνω με τη φωτιά του πάθους που έχασα.  Γεύομαι την πίκρα για το χορό που δεν είναι πια δικός μου.

Τελειώνει το τραγούδι και μένουν εκεί σφιχτά ο ένας μέσα στον άλλον για ώρα.  Στο κρεβάτι πίνουν τον καφέ κι αγκαλιάζονται βουβά.  Κοιτάζονται.  Ακόμη δεν έχουν πει κουβέντα.  Ανασαίνουν ο ένας το πρόσωπο τ’ αλλουνού.

Κι ύστερα σπάνε την παρατεταμένη σιωπή…

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

-Μίλα μου! Πες μου τι σκέφτεσαι;  Το κορμί σου, τα μάτια σου μου μιλάνε, αλλά…
-Είναι επικίνδυνο αυτό που κάνουμε. Ανησυχώ.  Δε ξέρω, αν θα μπορούμε να κρυβόμαστε για καιρό.
-Δε με νοιάζει. Το έχω σκεφτεί.  Εσύ, ο χορός μας με κρατάτε ζωντανή.
-Κάθε μέρα γίνονται συλλήψεις. Δε φοβάσαι;
-Με τίποτα δεν αλλάζω τις στιγμές μας. Γι’ αυτές τις στιγμές αντέχω την εργασία στο Τμήμα Ιστορίας.  Κάθε μέρα να παραποιώ στοιχεία.  Κάθε μέρα να σβήνω ολόκληρα κομμάτια της ιστορίας μας.
-Θέλουν να ελέγξουν το παρελθόν μας, για να ελέγξουν το μέλλον μας.  Έχεις καταλάβει;  Το μέλλον μας είναι στα χέρια τους.  Τα παιδιά μας, θα είναι δικά τους παιδιά.
-Τα παιδιά μας, τα παιδιά του σωλήνα θες να πεις… Κάποτε έμοιαζε φυσιολογικό να είμαστε εδώ στο κρεβάτι και ν’ αγαπιόμαστε.  Τώρα διαπράττουμε θανάσιμο αμάρτημα.
-Πόσο θα ήθελα ένα δικό σου παιδί! Να έχει τη δική σου καθαρότητα στη κίνησή, τη δύναμή σου στο βήμα του…
-Παιδί δικό μας. Μοιάζει αστείο πικρό.
-Κάποια ρωγμή στο Σύστημα θα υπάρχει. Δεν μπορεί.  Ίσως τα καταφέρουμε.
-Αν επιβιώσουμε. Η παρακολούθηση είναι αυστηρή.  Οι Κάμερες Ασφαλείας, έτσι τις λένε, κάνουν καλά τη δουλειά τους…
-Απορώ πώς αυτό το σπίτι τους έχει ξεφύγει, απορώ.
-Εδώ στην παλιά πλευρά της πόλης είναι πολλά σπίτια σαν κι αυτό. Αλλά μη είσαι τόσο σίγουρος ότι τους έχουμε ξεφύγει…  Ίσως είναι θέμα χρόνου.
-Πρέπει να προλάβουμε να φύγουμε από δω. Να φύγουμε, πριν αλλοιωθούμε ολοκληρωτικά και δεν έχουμε πια τη δύναμη να αντιδράσουμε.  Και πριν μας συλλάβουν.
-Έλα να χορέψουμε! Φτάνει η ώρα που πρέπει  να χωρίσουμε.  Έλα να χορέψουμε αυτό το τραγούδι…  Το τραγούδι μας: Poema, Ποίημα.
-Κάποτε οι άνθρωποι έγραφαν ποιήματα. Απαγορευμένη λέξη, ξεχασμένη πια λέξη.
Χόρεψέ μου την ομορφιά σου
με ένα φλεγόμενο βιολί.
Χόρεψέ μου μέσα από τον πανικό,
μέχρις ότου ασφαλής συγκεντρωθώ εντός σου.
Άγγιξέ με με το γυμνό σου χέρι.
Χόρεψε μαζί μου ως το τέλος του έρωτα….
-Τι είναι αυτά που λες;
-Δεν ξέρω. Βγήκε από μέσα μου.
-Η μνήμη του Είδους. Υπάρχει ελπίδα λοιπόν.  Το Σύστημα έχει κενά.

Ακούγονται οι σειρήνες της Επιτήρησης.

-Ακούς; Μας εντόπισαν.  Αυτό ήταν.
-Αγκάλιασέ με. Σφίξε με.  Υποσχέσου μου πως θα συνεχίσεις να μ’ αγαπάς ό,τι και να γίνει.
-Όλα μπορούν να τα ελέγξουν, αλλά δεν μπορούν να φτάσουν στην καρδιά μας. Δεν μπορούν ν’ αγγίξουν τα συναισθήματά μας.  Δεν μπορούν να ελέγξουν τις αναμνήσεις μας.  Η μορφή σου, ο χορός μας, οι στιγμές μας σ’  αυτό το δωμάτιο.  Δεν μπορούν να τα διαγράψουν από μέσα μου.

Ακούγονται οι σειρήνες της Επιτήρησης όλο και πιο έντονα.

-Σφίξε με κι άλλο…

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

Είμαι  μια ηλικιωμένη γυναίκα και ζω στις παρυφές μιας ευρωπαϊκής πόλης του 2050.  Ζω μόνη, χρόνια χήρα και παρακολουθώ από κάποια απόσταση τις εξελίξεις στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.  Η ζωή του πολιτισμένου κόσμου εξουσιάζεται από τη Νέα Αρχή, έναν διεθνή, απρόσωπο οργανισμό.  Η μετάβαση στην απόλυτη εξουσία της Νέας Αρχής έγινε σταδιακά.  Τα τεράστια οικονομικά τραστ ενώθηκαν σε έναν άρτια οργανωμένο μηχανισμό.  Η παγκοσμιοποίηση εδραιώθηκε σε όλους τους τομείς.  Η ένδυση τυποποιημένη, όπως και οι συμπεριφορές.  Όλα σε ‘γκρι’ χρώμα, προκαθορισμένα, προβλέψιμα, πρωτοκολλημένα.  Κάποιοι σε άλλες εποχές θα τα χαρακτήριζαν ως και βαρετά.  Όταν υπήρχαν λέξεις για συναισθήματα.  Τα συναισθήματα δεν έχουν θέση στη Νέα Τάξη Πραγμάτων.  Κύριο μέλημα της νέας άρχουσας τάξης η παραχάραξη της ιστορίας.  Η χρήση του διαδικτύου υποχρεωτική.  Οι κάμερες ασφαλείας πανταχού παρούσες.  Ο έλεγχος και διαρκής και απόλυτος και ισοπεδωτικός.  Η διασκέδαση προκαθορισμένη: καθημερινή χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών σε συγκεκριμένο χρόνο.  Τελειοποιούνται προγράμματα για τον εθισμό του πληθυσμού στην ηλεκτρονική ψυχαγωγία.  Εξαφανίζονται από τον παγκόσμιο δίκτυο μεταφοράς δεδομένων όλες εκείνες οι διευθύνσεις που οδηγούν σε τέχνες.  Γίνεται προσπάθεια να ελεγχθούν όλες.  Ο χορός απαγορευμένος ως προϊόν συναισθήματος.  Οι ερωτικές σχέσεις δεν επιτρέπονται.  Η αναπαραγωγή του είδους γίνεται με τεχνητά μέσα.  Η νέα εξουσία δρα στο θυμικό και το αλλοιώνει σταδιακά.  Αποδομεί και τελικά ελέγχει τη σκέψη.  Η Υπηρεσία Επιτήρησης, μυστικό όργανο των υπηρεσιών, έχει διεισδύσει παντού.  Πραγματοποιεί συλλήψεις.  Η τύχη των συλληφθέντων αγνοείται.

Κι εγώ, στα όρια του Συστήματος, απομεινάρι της παλιάς εποχής, ζω με τα φαντάσματα του χορού και τα παλιά αντικείμενα που τον αναβιώνουν.  Ταγκέρα στα νιάτα μου.  Γνώρισα τον άντρα μου στην πίστα χορού και συνεχίσαμε μαζί το χορευτικό ταξίδι.  Το τάνγκο βρισκόταν στην ακμή του τότε και οι ομάδες χορού ταξίδευαν από πόλη σε πόλη σε όλη την Ευρώπη.  Κι έπειτα σιγά σιγά χάθηκε.  Οι νέες τεχνολογίες απορρόφησαν τις χορευτικές ομάδες και η Νέα Αρχή έδωσε τη χαριστική βολή.  Ο άντρας μου πέθανε πριν χρόνια με το παράπονο.  Είχαμε σταματήσει πια να χορεύουμε…

Στο πρόσωπο της νέας γυναίκας που ήρθε, για να νοικιάσει το δωμάτιο, είδα τη δική μου νεανική φλόγα.  Εντυπωσιάστηκε από τα αντικείμενα του χορού που υπήρχαν μέσα.  Ο Canaro, το πικάπ, ο δίσκος, τα γυναικεία χορευτικά παπούτσια.  Μου ζήτησε το δωμάτιο, για να έχει κάποιο χρόνο μόνη της, είπε.  Ο άντρας άρχισε να έρχεται αργότερα, μετά τις πρώτες μουσικές εξερευνήσεις και τους δειλούς κινητικούς στροβιλισμούς στη μοναξιά του δωματίου.  Αυτός έφερε το τάνγκο μαζί του.  Σα να το ‘ξερε από πάντα.  Έτοιμο να ενωθεί με τη γυναίκα του δωματίου.  Ώριμο κι ερωτικό.  Κι εγώ, πιστή στο ραντεβού τους, να βλέπω, να απολαμβάνω και να υποφέρω.  Και να ξαναζώ τη χορευτική ένωση με τον δικό μου χαμένο σύντροφο.  Κι αυτοί συνένοχοι στην παρουσία μου, διψασμένοι να μοιραστούν τις φιγούρες τους.  Πεπεισμένοι για τη σιωπή μου…  Κακώς…

Σκόπελος, Αύγουστος 2016

[1] Francisco Canaro (1888-1964): Ουρουγουανός κλαρινετίστας, βιολιστής και διευθυντής ορχήστρας τάνγκο.

[2] Poema (1935): ένα τραγούδι του Canaro που παιζόταν σε χορευτικές τάνγκο βραδιές (milongas).

[Διήγημα δυστοπίας. Εργασία για το μάθημα, Αγηγηματικές Τεχνικές των Τριαντάφυλλου Κωτόπουλου και Γιώργου Παναγιωτίδη για το ΠΜΣ «Δημιουργική Γραφή»του Παν. Δυτ. Μακεδονίας (Παιδαγωγική Ακαδημία, Τμήμα Νηπιαγωγών)]