Θέατρο

Είναι η ζωή δηλητήριο
ζεις στο θέατρο δίχως να ‘χεις εισιτήριο
φυλακισμένος στη γυάλα δίχως επισκεπτήριο
ζωσμένος με εκρηκτικά
πλησιάζεις απειλητικά το κτίριο
κι είναι το κτίριο γεμάτο με ανθρώπους
ζεις ντελίριο
δεν έχεις τρόπους
έχεις θρησκεία πάνω το κεφάλι σου
να δείχνει λόγους
κλειστά τα μάτια
το κύμα καταστρέφει και τα πιο ωραία παλάτια
Πάλι χάλια
στα ατέλειωτα σκαλοπάτια
να σκέφτομαι τα δυο σου μάτια
Ειρήνη μείνε
θα τα κάνουν όλα κομμάτια
κι ας είναι εις το όνομά σου
κάθε μέρα λερώνουν τα παιδιά σου
Σήμερα είδες τη Γαλλία
χθες είδες ψυχή ξεβρασμένη στην παραλία
Γκρίζα  χρώματα σκεπάζουν τα αστέρια
(όσο θα κινούν τα ινία)
γκρίζα χρώματα (θα) αγκαλιάζουν λερωμένα χέρια
Στο επόμενο πεφταστέρι
δε θα ευχηθώ για μένα
μα για τη γη που πονάει
και γυρνάει δίχως φρένα
για τα παιδιά που αντί να τα βάφουνε
τρέχουν στα τρένα
τα σύρματα στάζουν αίμα
ψάχνεις τρομοκράτες μα σκοτώνεις εμένα κι εσένα
Τίποτα δεν είναι τυχαίο
δες τα δεδομένα
αυτοκρατορίες μονομαχούνε
όλες βουτηγμένες στη βλέννα
κι όλοι πολύ δύστυχοι
δυστυχισμένοι
βυθισμένοι σε σκέψεις και φοβισμένοι
Είμαστε όλοι ξένοι
μα εσωτερικά δεμένοι.

                                                      Αχιλλέας Τσοκανάκης
Ρέθυμνο, 16 Νοέμβρη 2015

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s