Θέατρο

Είναι η ζωή δηλητήριο
ζεις στο θέατρο δίχως να ‘χεις εισιτήριο
φυλακισμένος στη γυάλα δίχως επισκεπτήριο
ζωσμένος με εκρηκτικά
πλησιάζεις απειλητικά το κτίριο
κι είναι το κτίριο γεμάτο με ανθρώπους
ζεις ντελίριο
δεν έχεις τρόπους
έχεις θρησκεία πάνω το κεφάλι σου
να δείχνει λόγους
κλειστά τα μάτια
το κύμα καταστρέφει και τα πιο ωραία παλάτια
Πάλι χάλια
στα ατέλειωτα σκαλοπάτια
να σκέφτομαι τα δυο σου μάτια
Ειρήνη μείνε
θα τα κάνουν όλα κομμάτια
κι ας είναι εις το όνομά σου
κάθε μέρα λερώνουν τα παιδιά σου
Σήμερα είδες τη Γαλλία
χθες είδες ψυχή ξεβρασμένη στην παραλία
Γκρίζα  χρώματα σκεπάζουν τα αστέρια
(όσο θα κινούν τα ινία)
γκρίζα χρώματα (θα) αγκαλιάζουν λερωμένα χέρια
Στο επόμενο πεφταστέρι
δε θα ευχηθώ για μένα
μα για τη γη που πονάει
και γυρνάει δίχως φρένα
για τα παιδιά που αντί να τα βάφουνε
τρέχουν στα τρένα
τα σύρματα στάζουν αίμα
ψάχνεις τρομοκράτες μα σκοτώνεις εμένα κι εσένα
Τίποτα δεν είναι τυχαίο
δες τα δεδομένα
αυτοκρατορίες μονομαχούνε
όλες βουτηγμένες στη βλέννα
κι όλοι πολύ δύστυχοι
δυστυχισμένοι
βυθισμένοι σε σκέψεις και φοβισμένοι
Είμαστε όλοι ξένοι
μα εσωτερικά δεμένοι.

                                                      Αχιλλέας Τσοκανάκης
Ρέθυμνο, 16 Νοέμβρη 2015

Φωνή-χαμόγελο δώρο: Απόστολος Ρίζος

20151121_014856

Ξαπλωμένη παρέα με το πρώτο πρόγραμμα ακούω τη φωνή σου
«Τι να θυμηθώ»
Λίγες μέρες μετά συναντώ το χαμόγελο.

12272627_10203738392299285_922229888_n (1)

12286094_10203738392179282_2138432564_n

Μοιράσματα: Μουσική και Δημιουργική Γραφή
(για την απορία σου Χρήστο !! Ευχαριστώ για τον ζεστό φακό σου)

Στοιχεία

12189864_10204960793970166_6189145246299110288_n

Είμαι χαμόγελο στη θλίψη σου
είμαι το φως μες στο σκοτάδι
το καρδιοχτύπι σου
είμαι ήχος που χτυπάει το σπίτι σου
είμαι τα πάντα κι αιωρούμαι στην ατμόσφαιρα
είμαι συναισθήματα
είμαι λύπη
είμαι ο θυμός
κι ό,τι απ΄ τη ζωή σου λείπει
σου γεμίζω τα κενά
είμαι τα χρώματα
βάφω το γκρίζο
κάθε άσχημη μορφή ζωής
εγώ ζωγραφίζω
αποτυπώνομαι πάνω σε τοίχους
σε στίχους
εκφράζομαι με ήχους.

Αχιλλέας Τσοκανάκης
Ρέθυμνο, 9 Νοέμβρη 2015

Η πρώτη νύχτα

103_1566

Κάθομαι στο πεζοδρόμιο και τρώω δυο τρεις ρώγες σταφύλι, να μαλακώσω το στομάχι απ’  τις στροφές.
-Θα κατέβεις στη στάση για το ΤΕΙ. Εντάξει;
Έχω φτάσει μόλις Ρέθυμνο. Κοντεύει δώδεκα.  Μεγάλο ταξίδι. Καστοριά-Θεσσαλονίκη, Θεσσαλονίκη-Ηράκλειο με το αεροπλάνο, Ηράκλειο-Ρέθυμνο.
Με τις βαλίτσες μου δίπλα, σεντόνια για το καινούργιο σπίτι, δώρα καστοριανά για τους φίλους, ζαλισμένη από το δρόμο, κατάκοπη, ξεκουράζομαι στη σκέψη του γιου και περιμένω.
Η εικόνα του με το χαμόγελο και τα νιάτα πλησιάζει.
-Από δω ο Χρήστος. Τον Πέτρο τον ξέρεις.
Οι βαλίτσες, ασήκωτες απ’  τα καστοριανά φασόλια,  φεύγουν από τα χέρια μου. Ανηφορίζουμε για το ΤΕΙ.
Η προηγούμενη επίσκεψη ενάμιση χρόνο πριν, όταν ήρθαμε,  να γραφτεί.
Τώρα, εδώ και μια βδομάδα έχει γίνει το σπίτι του. Κατάληψη. Στην περσινή, πρωτάκι τότε, είχε γίνει η μασκότ της σχολής. Τον έβρισκαν να κοιμάται σε διάφορα σημεία. Όλες τις ώρες εκεί.
Φτάνουμε. Η πρώτη αίσθηση, νεανικά χαμόγελα και μουσικές. Συστάσεις. Να με παρουσιάσει στους συμφοιτητές. Οι βαλίτσες παίρνουν τη θέση τους δίπλα στο πεζούλι και περιμένουν. Είμαστε στον έξω χώρο. Είναι γεμάτος νέους.
Οι μουσικές σήμερα είναι εδώ, για να δώσουν το παρόν αλληλεγγύης στους μετανάστες.  Φαλάφελ, κους-κους με μυρωδικά, αράβικη πίτα και μπύρες πωλούνται. Το αντίτιμο, προσφορά συμπαράστασης.
-Πάμε στο συντονιστικό.
Μπαίνουμε μέσα. Αίθουσα σχολείου. Καθόμαστε στα τελευταία θρανία. Η συζήτηση για τις δράσεις.
– Να σου φτιάξω τσάι;
Ναι, είμαι στο σπίτι του. Με φιλοξενεί. Οι συνοδοιπόροι του με δέχονται. Μου εξηγεί χαμηλόφωνα, για να καταλαβαίνω. Σχέδια δράσης, δίκαια αιτήματα, συντονισμός.
Βγαίνω έξω από την αίθουσα. Διάδρομος. Διαβάζω έξω από τις πόρτες. Γραφείο καθηγητών. Εργαστήριο επεξεργασίας σημάτων και ακουστικής. Γραφείο φοιτητικού συλλόγου. Στην Ουτοπία και παραπέρα…
Τουαλέτες. Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Φοιτήτρια ετών…

[Καστοριά, 11/11/ 2015 ΠΜΣ «Δημιουργική Γραφή»
άσκηση για το μάθημα του Θανάση Βαλτινού]