Νίκος Καρούζος, Χριστούγεννα Του Σταλαγμίτη

102_5682             

“Μια μέρα γεννήθηκε στη μακρινή Βηθλεέμ ο έρωτας

στην κοιλιά του καρπού λησμονημένος

και του έδωσαν το όνομα Καρπός

όλα τ’ άστρα των παιδιών αγαπημένων

με τους ανέμους όταν λευκάζουν το χειμώνα.

Εντούτοις άκουσα το σπήλαιο

κι ανεβαίνοντας

σ’ ένα βαθύ άλογο πήγαινα σ’ αυτό

κρατώντας ευωδιαστή φασκομηλιά προς τη θέρμη

του βρεφικού δέρματος όνομα βαθύ κι ανάερο.

Δεν έβρισκε λαλιά ο πλατύς ελαιώνας για να φωνάξει

κι ο θάνατος έφευγε στ’ αστέρια

μονάχα το άστρο νικούσε το πλήθος που είναι τ’ αστέρια

λάμποντας το Ένα.

Ο Θεός έκραζε τη λαλιά:

Δίδαξέ με

στο άστρο στρεφόμενος, είπε,

και τα μαρτύρια γεννήθηκαν απάνω απ’ τις λάμψεις

χαρίζοντας ηρεμία στην έμψυχη κλίμακα. […]

ιδού λοιπόν ο χρόνος είναι χιόνι δεν είναι ρολόγι-

και κρατούσε το θήλυ πότε τα φεγγιστά νερά

πότε μαύρες πέτρες της Δήλου.

Σαν είδα το σπήλαιο

συγκρατήθηκα στην πρώτη φλέβα του βράχου μας  

ενώ με κάλεσε το ακέραιο γαϊδούρι κινώντας

και τα δυο του χέρια

μα όμως ευγένεια φανερώνοντας ήρθε και το βόδι

πειθήνιο στον ήλιο της νύχτας

για να δω το δοκιμασμένο χρυσάφι.

Κι αντίκρισα το χρυσάφι

καθώς ένα φτωχαδάκι του τόπου μας

ήτανε το  βρέφος στη μητρική βύθιση

ολομόναχο με τ’ άστρα.

Ώσπου χάραξε…

Στο σπήλαιο – μιας ηλικίας χαμένης – δεν υπήρχαν

ειμή μόνο σταλακτίτες που κρέμονταν, δεν υπήρχαν

ειμή μόνο σταλακτίτες ανυψούμενοι.

Εγώ ο σταλαγμίτης, ολοένα,

πλησιάζω το σταλαχτίτη που με κράζει απεγνωσμένα

για να εγγίσουν κάποτε τα στάγματα τη μεγάλη ένωση…”

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)

102_5688

Η πρόσκληση, η επιμονή κι επιλογή του Αντρέα αρχικά κι ύστερα το μοίρασμα της ποιητικής εμπειρίας με τη Ραχήλ και τον Δημήτρη με οδήγησαν σε αναγνωστικά μονοπάτια πίσω από τις λέξεις… Κι η βραδιά στο Αρχαιολογικό Μουσείο Π.Ε. Καστοριάς, στο Άργος Ορεστικό είχε πάλι αυτό το γνωστό χτυποκάρδι, πριν βγεις στο κοινό να μοιραστείς- λίγο κόντεψε να το ξεχάσω….

10882301_544580739012088_6986730366633666500_n

Στάγματα πεζολογίας….

» Ο σταλαγμίτης στην πέτρα ακούει το σπήλαιο στη μακρινή Βηθλεέμ, κι αρχίζει ν΄ανεβαίνει, να προσφέρει στον Καρπό ευωδιαστή φασκομηλιά. Η φύση βουβαίνεται, ο θάνατος αναχωρεί, το Ένα αστέρι, ο ήλιος της νύχτας,  λάμπει δείχνοντας το δρόμο…

asteri

Σα βλέπει το σπήλαιο κρατιέται στη φλέβα του βράχου, μα μαζί με το ακέραιο γαϊδούρι και το πειθήνιο βόδι αντικρίζει το δοκιμασμένο χρυσάφι, το θείο βρέφος, ωσάν φτωχαδάκι του τόπου…

Κι ύστερα ξημέρωσε, το όραμα χάθηκε…

Κι ο σταλαγμίτης σε χρόνο άχρονο ολοένα ανυψούται, να εγγίσει κάποτε τον Έρωτα…»

 Και back stage…

10877910_838089932926164_1038598253_n

10884446_838087276259763_888264502_n

Ευχές για φωτογραφικές ζεστασιές… στον Τάκη Κλαζίδη.

Ευχές για αρχαιολογικές ζεστασιές… στη Γεωργία Στρατούλη.

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Νίκος Καρούζος, Χριστούγεννα Του Σταλαγμίτη

  1. Ο/Η Κλαίρη Μπρούζου λέει:

    Συγχαρητήρια, να συνεχίσετε τις ωραίες εκδηλώσεις και ας μην είμαι κοντά σας για να τις απολαύσω…
    ΥΓ Τέλεια η μπλούζα σου Αρετή μου!
    Κλαίρη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s