Μάτια χαμόγελα

agoria

Μάτια χαμόγελα
κι είμαστε εδώ
στο Ρουμελί στην καρδιά της Κρήτης
ζεστασιά
χορός γαλάζιος, ρυθμός
ανασασμός ατέλειωτος.
Μάτια χαμόγελα
κι είμαστε εδώ
σκυλί-ελάφι-κανέλα
Μαρία κι Αντρέας
σαν εδώ από παλιά
Τετράγωνα δέντρα κι η θάλασσα εδώ
ένα με τον ουρανό
μας περιμένει σήμερα
να πούμε ένα προσωρινό γεια.

Ρουμελί Ρεθύμνου, Αύγουστος 2014

Advertisements

Puch Bowl

RethimnoΟι εικόνες γυρνάνε
η έμπνευση ψάχνει το δρόμο
στο Μοναστηράκι του Ρεθύμνου.
Η Παλιά Πόλη σε επισκέπτεται
κι εσύ δέχεσαι τα δώρα της
τα ανοίγεις κι είναι χρώματα και μουσικές.

Ρέθυμνο, Αύγουστος 2014

102_5420

102_5448

102_5449

102_5453

Χαμόγελο ήλιος

matia 5

Ένα δύο τρία βήματα
κι άλλο ένα το δικό σου
χαμόγελο ήλιος
βλέμμα συνεσταλμένο.

Είσαι εσύ
η χαρά κι η έγνοια της ζωής μου
οι φόβοι και τα θέλω μου.

Είσαι εσύ
που φεύγεις.
Πας στον ήλιο και τις θάλασσες
στους άγνωστους φίλους
στα καινούργια σου τραγούδια
στις ατέλειωτες μουσικές σου.

Είσαι εσύ.
Μυρίζεις ζωή κι έρωτα
ανησυχία και πεύκο.
Το φως-ήλιος-βότσαλο σε τραβάει κοντά του.

           Αφιερωμένο στο γιο μου που ανοίγει πανιά…
ΚΤΕΛ Λάρισας, Αύγουστος 2014

Φώτα αστέρια

DOC.20140417_.1163037_.ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ_Ανασαίνω τη σκέψη σου.
Η φρέσκια μνήμη ζευγαρώνει με τη δική σου.
Οι παλάμες ακουμπούν τον πόνο, τον χαϊδεύουν.
Είναι εκεί, περιμένει.
Σώματα παλιά και καινούργια
χορεύουν τη λύπη και την ελπίδα.
Μάτια αχόρταγα γαληνεύουν την προσδοκία
κερδίζουν τη χαρά.
Φώτα αστέρια παρακολουθούν
τις νέες συγκινήσεις
συμμετέχουν στο γέλιο.
Είναι εκεί, περιμένουν.

Γλώσσα Σκοπέλου, Αύγουστος 2014

Κατάθεση μνήμης

DSC01553Μ΄ ένα άγγιγμα στο μικρό εργοστάσιο
αφήνομαι ν΄ ακουμπήσω στη ζεστασιά της παλάμης σου.
Οι καινούργιες αναμνήσεις μπλέκουν
με τη λήθη των παλιών
υφαίνουν το χαλί για να πετάξουμε
να κατακτήσουμε το απέραντο γαλάζιο
που ανασαίνει μέσα στα μάτια μας.

Ζεστασιές κι αρμονίες
κουβέντες κι ομορφιές της φύσης
και του ανθρώπου γλυκαίνουν το μέσα μας
δώρα πολύτιμα
για τα επόμενα ταξίδια.

Γλώσσα Σκοπέλου, Αύγουστος 2014

 

Νίκος Καρούζος, Χριστούγεννα Του Σταλαγμίτη

102_5682             

“Μια μέρα γεννήθηκε στη μακρινή Βηθλεέμ ο έρωτας

στην κοιλιά του καρπού λησμονημένος

και του έδωσαν το όνομα Καρπός

όλα τ’ άστρα των παιδιών αγαπημένων

με τους ανέμους όταν λευκάζουν το χειμώνα.

Εντούτοις άκουσα το σπήλαιο

κι ανεβαίνοντας

σ’ ένα βαθύ άλογο πήγαινα σ’ αυτό

κρατώντας ευωδιαστή φασκομηλιά προς τη θέρμη

του βρεφικού δέρματος όνομα βαθύ κι ανάερο.

Δεν έβρισκε λαλιά ο πλατύς ελαιώνας για να φωνάξει

κι ο θάνατος έφευγε στ’ αστέρια

μονάχα το άστρο νικούσε το πλήθος που είναι τ’ αστέρια

λάμποντας το Ένα.

Ο Θεός έκραζε τη λαλιά:

Δίδαξέ με

στο άστρο στρεφόμενος, είπε,

και τα μαρτύρια γεννήθηκαν απάνω απ’ τις λάμψεις

χαρίζοντας ηρεμία στην έμψυχη κλίμακα. […]

ιδού λοιπόν ο χρόνος είναι χιόνι δεν είναι ρολόγι-

και κρατούσε το θήλυ πότε τα φεγγιστά νερά

πότε μαύρες πέτρες της Δήλου.

Σαν είδα το σπήλαιο

συγκρατήθηκα στην πρώτη φλέβα του βράχου μας  

ενώ με κάλεσε το ακέραιο γαϊδούρι κινώντας

και τα δυο του χέρια

μα όμως ευγένεια φανερώνοντας ήρθε και το βόδι

πειθήνιο στον ήλιο της νύχτας

για να δω το δοκιμασμένο χρυσάφι.

Κι αντίκρισα το χρυσάφι

καθώς ένα φτωχαδάκι του τόπου μας

ήτανε το  βρέφος στη μητρική βύθιση

ολομόναχο με τ’ άστρα.

Ώσπου χάραξε…

Στο σπήλαιο – μιας ηλικίας χαμένης – δεν υπήρχαν

ειμή μόνο σταλακτίτες που κρέμονταν, δεν υπήρχαν

ειμή μόνο σταλακτίτες ανυψούμενοι.

Εγώ ο σταλαγμίτης, ολοένα,

πλησιάζω το σταλαχτίτη που με κράζει απεγνωσμένα

για να εγγίσουν κάποτε τα στάγματα τη μεγάλη ένωση…”

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)

102_5688

Η πρόσκληση, η επιμονή κι επιλογή του Αντρέα αρχικά κι ύστερα το μοίρασμα της ποιητικής εμπειρίας με τη Ραχήλ και τον Δημήτρη με οδήγησαν σε αναγνωστικά μονοπάτια πίσω από τις λέξεις… Κι η βραδιά στο Αρχαιολογικό Μουσείο Π.Ε. Καστοριάς, στο Άργος Ορεστικό είχε πάλι αυτό το γνωστό χτυποκάρδι, πριν βγεις στο κοινό να μοιραστείς- λίγο κόντεψε να το ξεχάσω….

10882301_544580739012088_6986730366633666500_n

Στάγματα πεζολογίας….

» Ο σταλαγμίτης στην πέτρα ακούει το σπήλαιο στη μακρινή Βηθλεέμ, κι αρχίζει ν΄ανεβαίνει, να προσφέρει στον Καρπό ευωδιαστή φασκομηλιά. Η φύση βουβαίνεται, ο θάνατος αναχωρεί, το Ένα αστέρι, ο ήλιος της νύχτας,  λάμπει δείχνοντας το δρόμο…

asteri

Σα βλέπει το σπήλαιο κρατιέται στη φλέβα του βράχου, μα μαζί με το ακέραιο γαϊδούρι και το πειθήνιο βόδι αντικρίζει το δοκιμασμένο χρυσάφι, το θείο βρέφος, ωσάν φτωχαδάκι του τόπου…

Κι ύστερα ξημέρωσε, το όραμα χάθηκε…

Κι ο σταλαγμίτης σε χρόνο άχρονο ολοένα ανυψούται, να εγγίσει κάποτε τον Έρωτα…»

 Και back stage…

10877910_838089932926164_1038598253_n

10884446_838087276259763_888264502_n

Ευχές για φωτογραφικές ζεστασιές… στον Τάκη Κλαζίδη.

Ευχές για αρχαιολογικές ζεστασιές… στη Γεωργία Στρατούλη.