Στίχοι…

Και είναι οι δρόμοι στενοί

τους περπατάω

περπατάω στη στενή

μια φυλακή Ελλάδα

με μεγαλύτερο προαύλιο

αύριο δίχως αύριο

το μέλλον μου μακάβριο

μα επιβιώνω με τη μουσική

το μυαλό μου απογειώνω με τη μουσική

τις φρίκες γειώνω κάθε μέρα πίστεψέ με

κάθε μέρα το λειώνω

είτε με την πένα στο χαρτί

είτε με το δάχτυλο στην οθόνη την ηλεκτρονική

καρέκλα ηλεκτρική σε όσους πίστεψαν

ότι ο άνθρωπος διαφέρει από φυλή σε φυλή

μα με χείλη σε χείλη

και με χέρι σε χέρι

ίσως έτσι κοντά μας φέρει

δεν ξέρεις το μέλλον τι θα σου φέρει

γι΄αυτό αγάπα κι αγαπήσου

βόηθα και θα βοηθηθείς

στον κόσμο δεν υπάρχει κριτής

ίσως ένας μα στα 33 σταυρώθηκε επί σκηνής

και κάνε την αφαίρεση

1981 χρόνια ούτε ένας αληθής

και στον πόλεμο πολέμησαν να ελευθερωθείς

και τώρα στα σαλόνια

βουτηγμένος στην κολόνια

χρειάζεσαι καδρόνια, για να στηριχθείς

κι έχεις λόγια;

τι να μας πεις;

Αχιλλέας Τσοκανάκης

Φιλική… συμμετοχή Αρετή Κάρκου

Καστοριά, 4 Μάη 2014

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s