Να ΄μαστε………………… κεράκι και υιός….

 

Το θόλωμα… κι αχνοφαίνεται το πέρασμα του χρόνου

σα σύννεφο γιορτινό…

Εικόνα

Advertisements

«Παιδικές Πασχαλιές» του π. Κων. Ν. Καλλιανού

Εικόνα

Η φωτ. του 1970, με τη μηχανή agfaflex του π. Καλλιανού

Στὸν παπα-Βασίλειο Θερμό, Πασχάλιο εὐχετήριο

Ποτὲ ἄλλοτε ἡ Μνήμη δὲ λειτουργεῖ μὲ τόση εὐαισθησία ὅσο τὶς πάντερπνες ἡμέρες αὐτές, τὶς Μεγάλες δηλαδὴ μέρες τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων καὶ τῆς Πασχαλιᾶς. Γιατὶ τότε ἀνεβαίνουν ἀπὸ τὰ βαθύτερα θησαυροφυλάκια, ὅπου μὲ ἱερότητα φυλάσσονται, οἱ ἀναμνήσεις ἀπὸ τὸ χτές, φορτωμένες χαρμολύπη καὶ στολισμένες μὲ τὰ πρόσωπα τὰ ἱερά, τῶν προγόνων καὶ φίλων τὰ πρόσωπα,  ποὺ ταξίδεψαν πιὰ γιὰ τὸν κόσμο τὸν ἀληθινό: τὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Ἁγίων.

Ἄλλη μιὰ Πασχαλιὰ πλησιάζει καὶ ἑτοιμαζόμαστε νὰ τὴν ὑποδεχτοῦμε, γιὰ νὰ ζήσουμε μὲν στιγμὲς πανίερες καὶ κορυφαῖες, ἀλλὰ καὶ νὰ θυμηθοῦμε: νὰ ξαναδοῦμε δηλαδή, μὲ ἱερὴ συγκίνηση Μορφὲς καὶ γεγονότα βαφτισμένα στὴν Κατάνυξη τῶν Ἠμερῶν καὶ στὸ θάλπος ποὺ διακρατοῦν. Γιατὶ αὐτὲς οἱ Ἡμέρες χαρίζουν μιὰν ἰδιοτυπη ἐπικοινωνία, καθὼς ψαύουν μὲ τὶς θεραπευτικές τους ἰκανότητες τὶς ψυχές μας καὶ φροντίζουν ὥστε νὰ γευτοῦν μὲ ἀπαράμιλλο τρόπο τὴν ἐπίσκεψη τῶν ὅσων ἀγαπήσαμε, συναναστραφήκαμε, χαρήκαμε ὡς δικούς μας ἀνθρώπους: φίλους ἤ συγγενεῖς.

Κάπου σὲ ἕνα πληγωμένο ἀπὸ τοὺς σεισμοὺς καὶ τὶς κατολισθήσεις χωριό, ποὺ δὲν εἶχε ἠλεκτρικὸ μήτε καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθὰ τῶν ἐπαρχιῶν καὶ τῶν πόλεων, ζήσαμε τὶς πλέον κορυφαῖες καὶ ἀδιάψευστες Μεγαλοβδομάδες, χρωματισμένες μὲ ὅλη τὴν κατάνυξη, τὴν θεοσέβεια καὶ τὸν ἁγιοπνευματικὸ πλουτισμό. Ἦταν οἱ δικές μας Παιδικὲς Πασχαλιές στολισμένες μὲ ἄνθη ἁπλᾶ, ὅπως τοῦ Ἐπιταφίου, μὲ εὐωδιὲς χαρισματικὲς ποὺ ἁπλόχερα σκορποῦσε ἡ Ἄνοιξη, μὲ Νυμφίους, Ὄρθρους τῆς Μ. Πέμπτης ( Δώδεκα Εὐαγγέλια), Ἐπιταφίους Θρήνους κι  Ἀναστάσεις, χωνεμένα σὲ γνήσιο φῶς ἀπό λαδοκαντηλα καὶ κεριά.

Τίποτε τὸ ἐξεζητημένο δὲν ὑπῆρχε στὴ μικρὴ Κοινωνία τοῦ χωριοῦ, ποὺ δὲν διέφερε σὲ πολλὰ ἀπ᾿ ὅσα μᾶς παραδίδει ὁ γείτονάς μας Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Κι ἐδῶ θυμᾶμαι μὲ συγκίνηση πὼς ὅταν πρωτοδιάβασα τὰ Σκαιθίτικα διηγήματα του νόμισα ὅτι ξαναζοῦσα αὐτὰ ποὺ εἶχα βιώσει στὸ μικρό κι ἀσήμαντο χωριό μου.

Τώρα ποὺ τὰ χρόνια πέρασαν, ἀφοῦ ξεπέρασα τὶς ἑξη δεκαετίες, καθὼς ἀνοίγεται καὶ πάλι ἡ Μεγαλοβδομάδα, νομίζω ὅτι θὰ ξανακούσω τοὺς συγχωριανοὺς μου νὰ ἀγγίζουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο μὲ τὸ κλαδὶ τῆς βάγιας καὶ νὰ εὔχονται «χρόνια πολλὰ καὶ καλὴ Ἀνάσταση». Θὰ δῶ τὸν παπα-Βαγγέλη νὰ λιτανέυει τὸ Νυμφίο, τὴ Σταύρωση, τὸν Ἐπιταφιο, ἐνῶ μὲ ραγισμένη φωνὴ θὰ λέει τὰ Εὐαγγελικὰ ἀναγνώσματα τῶν Παθῶν. Τὸν μπάρμπα-Ἀλέκο τὸν Ξανθούλη νὰ ψάλλει κατανυξη καὶ βαθειὰ συγκίνηση, τὰ μικρὰ παιδιὰ νὰ πηγαίνουν πρωΐ-πρωΐ τὰ φρεσκοκομμένα ἄνθη, μὲ τὴ δροσιὰ τῆς νύχτας πάνω τους-λὲς κι εἶναι τὰ δάκρυα τῆς Κτίσεως γιὰ τὸ Χριστό-καὶ νὰ τὰ προσφέρουν ὥστε νὰ στολιστεῖ ὁ Ἐπιτάφιος…

Καὶ τὸ βραδυ θὰ γευτῶ τὴν εὐωδιὰ τοῦ γνήσιου ροδόσταμου στό, «Ἔρραναν τὸν Τάφο..», καθὼς ραντίεται τὸ Κουβούκλιο κι ὁ κόσμος.

Θὰ ἀνασάνω καὶ πάλι στὸ Ρέμα τὶς εὐωδιὲς ἀπὸ τοὺς ἀνθοὺς τῆς πορτοκαλιᾶς καὶ τῆς λεμονιᾶς συνταιριασμένους θαυμάσια μὲ τὴν περιέργη μοσχοβολιὰ τοῦ νοτισμένου χώματος καὶ τοῦ μαγιάτικου τριανταφυλλου τὴν εὐωδιαστὴ ἀναπνοή.

Μ. Παρασκευὴ θὰ γευτῶ τὸ ξυδι κι ὕστερα,τὸ μεσημέρι, τὸ τρυφερὸ μαρούλι ἀπό τὸν κῆπο τῆς θειᾶς Ἀναστασὼς καὶ τὰ βρασμένα μάραθα μὲ τὸ ξυδι…

Θὰ ξανακούσω τὸ «Ἄρατε Πύλας», θὰ γευτῶ τὸ πρωΐ τοῦ Μ. Σαββάτου τὴ Σιγή καὶ τὴν Ἀναμονὴ τῆς Ἀναστάσεως, κι ὕστερα τὸ βραάδυ θὰ ξαναζήσω στὸ μικρὸ ἐκεῖνο προαύλιο τῆς παλιᾶς μας Ἐκκλησιᾶς τὴν Ἀνασταση, τὴ φωτισμένη μὲ λαμπάδες μονάχα, δίχως μηχανὲς ν᾿ ἀλλοιώνουν τὴ φωνή, χωρὶς ἐπιδείξεις καὶ κομπασμούς, ἀλλὰ μονάχα μὲ μιὰ γνησιότητα πού δὲ μεταφέρεται στὸ χαρτί, ὅπως δὲ μεταγράφονται τὰ κορυφαῖα  καὶ ζωντανά, ὄσο ἔχουμε τὰ μάτια μας ἀνοιχτά, βιώματα.

Μακάριοι ὅσοι γευτηκαν τὴν ἀρχοντιὰ τῆς ἁπλότητας καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς γνήσιας πίστης.

« Γλυκεῖα Πασχαλιὰ μήτηρ τῆς χαρᾶς…»( Ἀλ. Παπαδιαμάντης)

π. Κων. Ν. Καλλιανός    Σάββατο τοῦ Λαζάρου 2014

Αναστάσιμα εδέσματα….

102_4782Το βράδυ της Ανάστασης το περάσαμε με το γιο μου στην Καστοριά για πρώτη φορά μόνοι μας μετά από δεκαεφτά χρόνια… Οι εξετάσεις του μας έβαλαν στο δικό τους παιχνίδι… Οπότε τη δεδομένη μαγειρίτσα που πάντα ήταν έργο της μητέρας μου ανέλαβα να τη μαγειρέψω εγώ. (Και φέτος ήταν η πρώτη φορά που αυτή δεν έκανε μαγειρίτσα από τότε που θυμάται τον εαυτό της .. Δεν ήμασταν εμείς μαζί της…) Η χορτοφαγική μου διάθεση αυτή την περίοδο με οδήγησε στη μαγειρίτσα με μανιτάρια! Και ήταν η πρώτη φορά που ο Αχιλλέας έφαγε μαγειρίτσα.. Κατά τα άλλα το αναστάσιμο δείπνο περιλάμβανε χοιρινό με πατάτες στο φούρνο, φέτα, χαρούμενα πασχαλινά αβγά, κουλούρα. Έτσι λέμε στη Γλώσσα  Σκοπέλου τα πασχαλινό τσουρέκι… Αχ πού ΄ναι εκείνες οι μυρωδιές κι οι γεύσεις από τα παιδικά μας χρόνια;;…, όταν έφτιαχνε η αγαπημένη μας θεια-Φιλίτσα (έφυγε νωρίς,  αλλά έμεινε στις παιδικές μας ξένοιαστες αναμνήσεις) τις κουλούρες;;;…

Και η Βιολογία εκεί πάνω στο χαλί να περιμένει τη σειρά της…

Τα υλικά που χρησιμοποίησα για τη μαγειρίτσα ( με άγρια μανιτάρια άλλο, πιο δυνατό αποτέλεσμα, αλλά…):

1. Μανιτάρια πλευρώτους
2. Μανιτάρια καφέ
3. Μανιτάρια άσπρα
4. Κρεμμύδια φρέσκα
5. Πράσο
6. Σκόρδο
7. Μαρούλι
8. Σπανάκι
9. Άνηθος
10. Κρόκος Κοζάνης
11. Αλάτι -Πιπέρι
12. Ρύζι γλασέ
13. Ελαιόλαδο
14 Λεμόνι
15. Αβγό

Και με ποια σειρά…

Πρώτα μανιτάρια κομμένα(ποσότητα κατά βούληση…ποτέ δεν είναι αρκετά..), 2  κρεμμύδια, 1 πράσο, 1 σκελίδα σκόρδο, 10 κουταλιές σούπας ελαιόλαδο, σοτάρω. Τα μανιτάρια βγάζουν τα υγρά τους.

Προσθέτω σπανάκι, μαρούλι άνηθο, κρόκο (4 στήμονες), αλάτι, πιπέρι και ζεστό νερό μια, δύο κούπες και βράζω για λίγο. Το κλείνω, πηγαίνω στην Ανάσταση και όταν γυρίζω προσθέτω το ρύζι (ένα φλιτζανάκι του καφέ) για όση ώρα χρειάζεται δοκιμάζοντας… και κλείνω το μάτι. Ετοιμάζω το αβγολέμονο(1 αβγό και το χυμό ενός λεμονιού παίρνοντας και ζουμί από τη σούπα)  το ρίχνω μέσα, ανακατεύω κι έτοιμη η μαγειρίτσα  !!!  (Ευχαριστώ τον φίλο Πάνο για την εμψύχωση !!!)

102_4791

Στο παραδοσιακό τσούγκρισμα των αβγών νικήθηκα  από το γιο

κατά κράτος….

 

 

 

Ενηλικίωση…

Εικόνα

Ο Αχιλλέας μας

Το έτος 96 και εις τις 3 του Απρίλη,

όταν η άνοιξη ήτανε στην πιο γλυκιά της ώρα,

ήρθε στον κόσμο της ζωής ένα παιδί αγγελούδι

ένα παιδί υπέροχο, ένα παιδί λουλούδι.

Ήταν το εγγονάκι μας και των γονιών καμάρι.

Στην αγκαλιά μας  όλοι μας σφιχτά το ΄χουμε πάρει.

Και οι παππούδες έχουνε διπλή γι΄ αυτό χαρά,

γιατί τα εγγόνια αποτελούν δύο φορές παιδιά.

Σήμερα ο Αχιλλέας μας είναι παλικαράκι

και το φροντίζουμε όλοι μας με κέφι και μεράκι.

Εύχομαι να ΄ναι τυχερός στο δρόμο της ζωής του,

να δίνει χαρά σε όλους μας και πρώτα στους γονείς του.

Κ. Χ. Κάρκος

168447_1522513113366_3443839_n