Η Θέα … ( τέλη Ιούλη 2013 στον Άγιο Στέφανο Αλυκών Βόλου)

102_3118

Η Θέα

Πώς να ξεκινήσω, για να σε αφυπνίσω

από αυτό το όνειρο δε θέλω να ξυπνήσω

θέλω όλη μου τη ζωή να το ζήσω.

Απέναντι τα φώτα της πόλης και

στον ουρανό τα φώτα των αστεριών της δικιάς μου πόλης

σαν πυγολαμπίδες όλα τρεμοσβήνουν

και τον χρόνο πίσω τον αφήνουν

δεν τα νιάζει τι κάνεις

απλά το φως τους στον ορίζοντα χαρίζουν

και με ιδέες σε εμπλουτίζουν.

Χάρη σ΄αυτά τα μελάνια μου όλα τα χαρτιά μου ποτίζουν.

Μάθε πως πλέον μόνο αυτά δε σε δίνουν,

αλλά από τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου σε απομακρύνουν,

δεν κρίνουν, ούτε λογοκρίνουν, απλά φωτίζουν.

Κάθομαι στην ταράτσα

μακριά από όλη την πιάτσα

μακριά από τη βαβούρα της πόλης

δεν είμαι της δικής σας ράτσας, ούτε της φορμόλης.

Προτιμώ τη θέα της ταράτσας και τη σκοτεινή πλευρά της πόλης.

Το απέραντο μαύρο μες στης θάλασσας τα κάλλη

είναι αυτό που έχεις εσύ μέσα στο κεφάλι

όμως μες στο μαύρο έχει διάσπαρτα φώτα από καράβια.

Αυτό σημαίνει πως υπάρχουν ελπίδες

ακόμα κι αν  όλα ίδια σου φαίνονται τα βράδια.

Τα όνειρά σου κόβονται τόσο εύκολα σα να κόπηκαν από λεπίδες.

Πού είναι οι ελπίδες;

Πού είναι τα όνειρα που τα βράδια είδες;

Εγώ κάθομαι ακόμα εδώ βλέποντας τον ωκεανό

και τον αέρα που εσύ δεν είδες δίχως παρωπίδες

να μου τραγουδάει στο αυτί τραγούδια για το τι έχει ακούσει και δει.

Βλέπω τα δέντρα να κουνιούνται δεξιά κι αριστερά λες και είμαι  στη σκηνή

να με ακούνε και να κουνιούνται ρυθμικά εδώ στην ερημιά

που η φύση δεν έχει από τον άνθρωπο ούτε μία γρατζουνιά

εδώ στον ντουνιά ο ήχος μου μια ενωμένη μπουνιά.

                                         Αχιλλέας Τσοκανάκης

                                           Άγιος Στέφανος, Ιούλιος 2013

2 σκέψεις σχετικά με το “Η Θέα … ( τέλη Ιούλη 2013 στον Άγιο Στέφανο Αλυκών Βόλου)

  1. Τι καλοκαιρινή έκπληξη αυτή; Αυτός είναι άλλος Αχιλλέας από αυτόν που γνώρισα πριν μερικά χρόνια. Στο χάσμα των χρόνων έγινε το μεγάλο άλμα προς τα μπρος.Τώρα πια έχει αδράξει τη ζωή και προχωρά μπροστά. Με όλη τη δύναμη της νιότης. Ό,τι πιο αισιοδοξο συνάντησα τον τελευταίο καιρό! Φυσικά περιμένουμε τη συνέχεια.

  2. Πόση ευαισθησία κλείνει μέσα του αυτό το παιδί…Ένα του εύχομαι: να συνεχίσει. Η ποίηση είναι η λυτρωτική (δι) έξοδος από την καθημερινότητα και τη μιζέρια. π. κ.ν. καλλιανός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s